Magic Diaries #30: Σχέσεις σε λειτουργία αναβολής

«Να βρούμε μια μέρα», «Να κανονίσουμε σύντομα», «Ναι, θα σου στείλω αμεσότατα, θα το βρούμε»: όλοι μας έχουμε βρεθεί εκεί και πρώτη εγώ. Όχι από αδιαφορία, ούτε από έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά από μια περίεργη βεβαιότητα ότι οι άνθρωποί μου είναι εκεί. Ότι δεν χρειάζεται να βιαστώ. Ότι η φιλία δεν λήγει.

Έλα μου όμως που το πως βλέπεις εσύ τα πράγματα δε σημαίνει ότι κι όλοι έτσι τα βλέπουν ή ότι είναι εντάξει με ένα «θα το βρούμε σύντομα» (που εννοείς) την 3^η φορά που ειπώνεται. Ναι, μπορεί να είναι σπαστικό, μπορεί και να εξοργίσει. Αν όμως είναι ειλικρινές; Αν ρε παιδάκι μου τη μια αρρώστησα, την άλλη είχα απανωτές συνεδρίες που αναγκαστικά ακύρωσα (αφού αρρώστησα) και την τρίτη είχα να πάω στα γενέθλια του βαφτισιμιού μου; Γιατί υπάρχει και αυτή η τηλεόραση. Ή μάλλον καλύτερα η ζωή.

«Αν απλώσεις δέκα ανθρώπους σε μια παραλία και τους ρωτήσεις τι βλέπουν, θα σου πουν δέκα τελείως διαφορετικά πράγματα» μου είχε πει κάποτε ο πατέρας μου. Και μεγαλώνοντας καταλαβαίνω όλο και περισσότερο πόσο δίκιο έχει. Καταλαβαίνω ότι μπορεί να στη σπάσω, ότι ίσως σκεφτείς ότι το κάνω επίτηδες (μμμμάλλον δε με ξέρεις) ή ότι σε έχω βάλει σε αναμονή. Ότι κρατάω τη σχέση μας σε μια άκρη τελοσπαντων, σαν ειδοποίηση που δεν άνοιξα ακόμη. Κι όμως, μέσα μου δεν είναι έτσι. Μέσα μου δεν αμφιβάλλω για εμάς. Κι αυτό καμιά φορά χαλαρώνει επικίνδυνα τα πράγματα.

Η αλήθεια βέβαια είναι λιγότερο ρομαντική: οι ρυθμοί μας δεν είναι ίδιοι με εκείνους των είκοσι και οι υποχρεώσεις (μας αρέσει δε μας αρέσει) διαμορφώνουν τη μέρα. Δουλειές, παιδιά, σχέσεις, γονείς που μεγαλώνουν, σώματα που κουράζονται πιο εύκολα. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, φίλοι που μπαίνουν στην ατζέντα. Κυριολεκτικά. «Μελίνα, καφές, Παρασκευή 18:30, Κουκάκι». Σαν ραντεβού. Σαν υπενθύμιση. Θεέ μου το ζήσαμε ΚΑΙ αυτό!

Δεν είναι κυνικό. Είναι η ζωή μετά τα 30 όπου δεν χανόμαστε πάντα από αδιαφορία. Χανόμαστε γιατί μεγαλώνουμε. Και μεγαλώνοντας, μαθαίνουμε να προγραμματίζουμε ακόμη και αυτούς που αγαπάμε. Το ζήτημα όμως είναι άλλο: μέσα σε όλη αυτή τη διαχείριση να θυμόμαστε να κάνουμε χώρο και όχι απλώς να βρίσκουμε χρόνο. Γιατί άλλο το «να το βάλουμε κάπου» (δε με ψήνει αν με ρωτάς), κι άλλο το «θέλω να σε δω». Εκεί κρίνεται αν η αναβολή είναι απλώς συγκυρία, ή αν γίνεται σιγά σιγά τρόπος σχέσης.

Προσωπικά, περισσότερο με ενδιαφέρει ένα ειλικρινές τηλέφωνο νοιαξίματος, να μου δώσεις στίγμα του αν είσαι καλά και του πως είσαι γενικότερα από το να σε βλέπω κάθε μήνα. Ναι, θα το ήθελα ιδανικά αν με ρωτάς. Ρεαλιστικά, δεν παίζει. Οπότε πριν βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα, πριν βαφτίσουμε τον άλλον «αδιάφορο», «αλλαγμένο» ή «χαμένο», ας κάνουμε μια παύση. Δεν είναι όλα προσωπικά. Δεν είναι κάθε καθυστέρηση απόρριψη. Και δεν είναι κάθε αναβολή ρήγμα.

Αν κάποιος δεν σου έστειλε τρεις φορές, ρώτα. Αν σου λείπει, πες το. Αν θες να τον δεις, πρότεινε μέρα. Ωριμότητα δεν είναι να αποσύρεσαι σιωπηλά. Είναι να μιλάς καθαρά.

Stay in your Magic love,

Μάρη