Ο Akylas θα φέρει τη Eurovision στην Ελλάδα ξανά

Ειλικρινής. Ανθρώπινος. Ανατρεπτικός. Όχι γιατί προσπαθεί να είναι, αλλά γιατί δεν φοβάται να εκτεθεί και να είναι όλα όσα είναι. Τον Akyla δεν τον «ακούς» απλώς. Τον νιώθεις. Κι αν το επαναλαμβανόμενο «Φέρ’ το» σου ακούγεται εκνευριστικό (μήπως πονάει;), τότε πέτυχε το σκοπό του γιατί ακριβώς εκεί κρύβεται η ιδιοφυΐα του.

«Real estate, φέρ’ το. Sashimi tuna, φερ’ το. Χρυσό ρολόι, γυαλί designer, σου λέω φερ’ το»: Μια γενιά που έμαθε να λέει «κι άλλο». Κι άλλο χρήμα. Κι άλλη αναγνώριση. Κι άλλη εμπειρία. Κι άλλη απόδειξη ότι υπάρχουμε. Όχι επειδή είμαστε κακοί άνθρωποι, αλλά επειδή είμαστε τραυματισμένοι.

Μεγαλώσαμε με την υπόσχεση ότι αν προσπαθήσουμε αρκετά, θα νιώσουμε πλήρεις. Και προσπαθήσαμε. ΠΟΛΥ. Αλλά κάπου στην πορεία, η επιθυμία έγινε λαιμαργία και η λαιμαργία, ταυτότητα. Το «Φερ’ το» είναι η φωνή εκείνου που δεν χόρτασε ποτέ αγάπη και έμαθε να χορταίνει με πράγματα, με ανθρώπους, με χειροκρότημα. Και ξαφνικά, μέσα σε μια pop συνθήκη aka Eurovision, κάποιος λέει την αλήθεια χωρίς να τη γλυκαίνει. Amen.

Αν με ρωτάς, η Ελλάδα δεν χρειάζεται ακόμα ένα «ασφαλές» τραγούδι. Χρειάζεται έναν καλλιτέχνη που να αντέχει να πει την αλήθεια, ακόμα κι αν αυτή δεν είναι κολακευτική, χωρίς να κουνάει το δάχτυλο και με ευαισθησία. Έναν σωστό καθρέφτη.

«Φερ’ το» λοιπόν: ο ήχος μιας γενιάς που παλεύει να επουλώσει τις πληγές της καταναλώνοντας. 

Και ίσως, για πρώτη φορά, κάποιος το κάνει τέχνη.

Υγ. Akyla, το πιστεύω ότι θα μας το φέρεις. Καλή επιτυχία!