«Να κλείνεις κύκλους, να γεμίζεις κενά, να γίνεσαι πιο πλήρης»

Υπάρχουν στιγμές που κουράζει να προσπαθείς να γίνεις κάτι άλλο. Κουράζει να προσπαθείς διαρκώς να προσαρμοστείς, να “διορθώσεις” τον εαυτό σου, να αλλάζεις σχήμα για να ταιριάξεις. Και κάπου εκεί αναδύεται ένα επίμονο, ανησυχητικό ερώτημα: μήπως το πρόβλημα δεν είναι αυτό που σου λείπει, αλλά ο τρόπος που προσπαθείς να ζήσεις;

Το ερώτημα αυτό δεν αφορά μόνο τις επιλογές μας, αλλά τον τρόπο που έχουμε μάθει να βλέπουμε την ολοκλήρωση. Από μικροί μεγαλώνουμε με την ιδέα ότι για να προχωρήσουμε πρέπει να «κλείσουμε κύκλους», να γεμίσουμε κενά, να γίνουμε πιο πλήρεις, πιο έτοιμοι, πιο σωστοί. Σαν να υπάρχει πάντα ένα επόμενο στάδιο, ένας στόχος που αν τον φτάσουμε, θα μας δικαιώσει. Αυτή η συνεχής προσπάθεια όμως, πολλές φορές μας κρατάει μακριά από τον ίδιο μας τον εαυτό, σε μια κίνηση που κουράζει και δεν ανακουφίζει.

Ίσως γιατί η ολοκλήρωση δεν είναι πάντα θέμα προσθήκης. Ίσως να μην αφορά αυτό που μας λείπει, αλλά αυτό που ήδη είμαστε και δεν έχουμε τολμήσει να δεχτούμε: τον ρυθμό μας, τη μορφή μας, τον τρόπο που χωρίς σκέψη βρίσκουμε τον δρόμο μας μέσα στον κόσμο. Τον τρόπο που συχνά αμφισβητούμε, επειδή δεν ταιριάζει με τις εικόνες της τελειότητας που έχουμε μάθει να βλέπουμε.

Η ιδέα αυτή αποτυπώνεται με πολύ όμορφο τρόπο στο βιβλίο: «Ο κύκλος που ήθελε να γίνει κύκλος» του Γιώργου Λεμπέση, εκδόσεις Lebee Publications. Μέσα από μια απλή αλληγορία ξεδιπλώνεται μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία. Η αναζήτηση δεν εστιάζει στη τελειότητα, αλλά στην κίνηση. Ο κύκλος δεν παλεύει να γίνει «σωστός», παλεύει να μπορέσει να κυλήσει και μέσα από αυτή τη δοκιμή ανακαλύπτει ότι η λύση δεν βρίσκεται στην αυτάρκεια, αλλά στη σύνδεση με τον άλλον. Μια σύνδεση που δεν σε περιορίζει, αλλά σου επιτρέπει να κινείσαι και να είσαι ολόκληρος.

Η συνάντηση με τον άλλον δεν έρχεται για να γεμίσει ένα κενό αλλά να αλλάξει τον τρόπο που υπάρχουμε. Η ολοκλήρωση δεν εμφανίζεται ως συγχώνευση, αλλά ως συνύπαρξη. Η δυνατότητα να σταθείς δίπλα σε κάποιον χωρίς να χάνεσαι, να μοιράζεσαι στιγμές και χώρο χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου. Να παραμένεις παρών, ζωντανός, χωρίς να ακυρώνεις τον εαυτό σου αφήνοντας ταυτόχρονα τον άλλον να υπάρχει όπως είναι.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή, η αγάπη συνοδεύει τη ζωή μας χωρίς να καθορίζεται από ανάγκες ή κανόνες, αλλά από το  φως που φωτίζει τη διαδρομή μας. Μια αγάπη που δεν ζητάει, δεν πιέζει, δεν περιορίζει. Μια αγάπη που φωτίζει χωρίς να δεσμεύει, που δεν έρχεται να σε «ολοκληρώσει», αλλά σου επιτρέπει να συνεχίσεις ολόκληρος.

Ίσως τελικά το ζητούμενο να μην είναι να γίνουμε κάτι περισσότερο. Ίσως να είναι να πάψουμε να προσπαθούμε να γίνουμε κάτι άλλο. Να αφήσουμε τον εαυτό μας να πάρει το σχήμα που του ταιριάζει, να βρει τον ρυθμό του και να συνεχίσει, αφήνοντας πίσω την ανάγκη για τελειότητα, κρατώντας ζωντανή την αλήθεια του.