Τι πραγματικά γιορτάζουμε το 2026 την Ημέρα της Γυναίκας;

Υπάρχει κάτι σχεδόν τελετουργικό την 8η Μαρτίου: Λουλούδια στα γραφεία, stories με εμπνευσμένα γνωμικά, brands που γιορτάζουν τη λέξη «ενδυνάμωση». Και κάθε χρόνο, η ίδια σκέψη τρυπώνει αθόρυβα μέσα μου: δεν θέλω απλώς να μου ευχηθούν. Θέλω να με δουν.

Την τελευταία φορά που μου είπαν «Χρόνια πολλά» για την ημέρα της Γυναίκας, –σε ένα τυροπιτάδικο στο Παγκράτι ήμουν-, αντί να πω «ευχαριστώ», σκέφτηκα τη Βιολέτα. Η Βιολέτα είναι 38 χρονών, όμορφη, πετυχημένη και για να μην πλατειάζω, είναι από αυτές τις γυναίκες που αν τη δεις στο Instagram, θα σκεφτείς «τα έχει όλα». Κάποια στιγμή μέσα σε μια συνεδρία μας μου είπε με ήρεμη φωνή «Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα ότι δεν χρειάζεται να είμαι δυνατή». Τη στιγμή εκείνη, –για πρώτη φορά-, τη Βιολέτα που έβλεπα ως μια εξαιρετικά «πετυχημένη και όμορφη γυναίκα», την είδα ως άνθρωπο που είχε μάθει απλώς να λειτουργεί. Και νομίζω κάπου εκεί βρίσκεται όλη η αλήθεια για την Ημέρα της Γυναίκας το 2026. Δεν γιορτάζουμε τη δύναμη. Αυτή την είχαμε πάντα. Γιορτάζουμε την άδεια να μην την επιδεικνύουμε διαρκώς.

Η γυναίκα που «τα έχει όλα»

Το 2026, είμαστε –υποτίθεται– μια γενιά γυναικών που τα έχει όλα. Δουλεύουμε. Επιλέγουμε. Φεύγουμε όταν κάτι δεν μας κάνει. Μιλάμε πιο ανοιχτά. Βάζουμε όρια. Κάνουμε ψυχοθεραπεία. Δεν μένουμε «από υποχρέωση». Και όμως, οι περισσότερες γυναίκες που συναντώ –στις συνεδρίες, στα workshops, στα «μεταξύ μας» μετά τον καφέ– δεν μου μιλάνε για το πόσο ελεύθερες νιώθουν. Μου μιλάνε για το πόσο κουρασμένες είναι. Και δε βγάζω την ουρά μου απ’ έξω. Έχω επιστρέψει άπειρες φορές στο σπίτι μετά από μια ημέρα κυριολεκτικά ατελείωτη με το γνωστό σε όλες μας χάος στο μυαλό: «Σίγουρα κατανοήθηκα;», «Μήπως θα έπρεπε να είμαι λιγότερο διαλλακτική;», «Μήπως έπρεπε να πω κάτι διαφορετικά;», «Μήπως τελικά ζητάω πολλά;». Και ναι, φαινομενικά μια Βιολέτα είμαι κι εγώ. «Τα έχω όλα». Και δεν είμαι η μόνη. Το ξέρω γιατί το βλέπω στα μάτια μας όταν χαλαρώνουμε, πέφτει η «πανοπλία» και εμφανίζεται κάτι άλλο: η γυναίκα πίσω από τη γυναίκα που «τα έχει όλα».

Η δύναμη είναι εργαλείο

Η αλήθεια είναι ότι για χρόνια, το αφήγημα ήταν ένα: να γίνουμε δυνατές. Και γίναμε. Τόσο δυνατές που μάθαμε να συνεχίζουμε ακόμα κι όταν είμαστε εξαντλημένες. Τόσο δυνατές που μάθαμε να μην ζητάμε. Τόσο δυνατές που καμιά φορά ξεχνάμε ότι η δύναμη δεν είναι προορισμός, αλλά εργαλείο. Και δεν χρειάζεται να το κρατάμε συνέχεια στο χέρι. Το χειρότερο; Όλα τα παραπάνω, τα βαφτίσαμε «οκ» και «σύγχρονη πραγματικότητα», τη στιγμή που όλες μας γνωρίζουμε καλά και από πρώτο χέρι ότι αν κάτι έχουμε ανάγκη -πια-, είναι καθαρή, σοβαρή και ειλικρινή ο-ρα-τό-τη-τα για όλα όσα είμαστε. Που θα πει: όχι άλλη επίπλαστη γυναικεία «ενδυνάμωση». Χορτάσαμε (με το συμπάθιο!).

Προτιμώ να μη μου στείλεις λουλούδια εκείνη την ημέρα αλλά να με κάνεις να νιώθω ποθητή κάθε μέρα. Προτιμώ να μη μου δώσεις δώρο σοκολατάκια στη δουλειά, αλλά να μη χρειάζεται να αποδεικνύω ξανά και ξανά ότι αξίζω να βρίσκομαι εκεί. Προτιμώ να μη μου πεις «χρόνια πολλά», αλλά να μη μειώνεις τη φωνή μου τη στιγμή που θα πω τη γνώμη μου. Και το κυριότερο: προτιμώ να μη μου «θυμίζεις» ότι είμαι «γυναίκα» μία μέρα τον χρόνο, αλλά να μη ξεχνάς ότι είμαι άνθρωπος όλες τις υπόλοιπες.

Αυτό που αλλάζει

Το 2026 δεν μας βρίσκει πιο δυνατές. Μας βρίσκει πιο ειλικρινείς με τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Και ίσως, για πρώτη φορά, αυτό να είναι αρκετό. Γιατί η αλήθεια είναι πως κάτι μέσα μας έχει μετακινηθεί και –προσωπικά– το βρίσκω σπουδαίο: Δεν θέλουμε πια να αποδείξουμε, αλλά να (μας) νιώσουμε και επιτέλους να είμαστε εκεί, παρούσες, μέσα στη ζωή που χτίζουμε, ως εαυτός. Όχι ως ρόλος. Οπότε, αν με ρωτάς τι πραγματικά γιορτάζουμε το 2026 την Ημέρα της Γυναίκας, νομίζω πως η απάντηση είναι πιο απλή απ’ ότι φανταζόμαστε: Γιορτάζουμε τη γυναίκα που δεν προσπαθεί πια να γίνει κάτι. Τη γυναίκα που επιστρέφει σε αυτό που είναι.

Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό SHAPE