Η Δευτέρα δεν είναι το πρόβλημα (κι αυτό λέει πολλά)

Κάθε εβδομάδα το ίδιο πράγμα, σχεδόν μηχανικά: «Δεν αντέχω τις Δευτέρες». Το λέμε σαν αστείο, σαν συνήθεια, σαν κάτι δεδομένο. Μόνο που αν το σκεφτείς λίγο πιο ειλικρινά, η Δευτέρα δεν είναι τίποτα άλλο από μια υπενθύμιση, ή μια επιστροφή… σε μια δουλειά που (ίσως) δεν σε γεμίζει, σε μια καθημερινότητα που σε εξαντλεί, σε ρυθμούς που τελικά, εσύ διάλεξες;

Και κάπου εκεί αρχίζει να γίνεται λίγο άβολο. Γιατί αν δεν φταίει η Δευτέρα… τότε τι φταίει;

Η Δευτέρα ως καθρέφτης

Η Δευτέρα δεν είναι απλώς η αρχή της εβδομάδας. Είναι ο καθρέφτης της. Σου δείχνει, χωρίς φίλτρα, πώς νιώθεις για τη ζωή που έχεις χτίσει έως σήμερα.

Αν ξυπνάς με ένα βάρος, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι “δεν σου αρέσουν οι Δευτέρες”. Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι επιστρέφεις σε μια καθημερινότητα που σε κουράζει λίγο παραπάνω απ’ όσο αντέχεις αυτή τη στιγμή. Σε κάτι που ίσως δεν σε εκφράζει πλήρως ή δεν σε χωράει όπως θα ήθελες.

Και ναι, δεν είναι όλα στο χέρι σου. Υπάρχουν υποχρεώσεις, ανάγκες, πραγματικότητες που δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει συνήθως ένα μικρό σημείο που σου ψιθυρίζει την αλήθεια σου. Και η Δευτέρα, με τον δικό της τρόπο, απλώς σε φέρνει λίγο πιο κοντά σε αυτό.

Δεν είναι τεμπελιά, είναι overload

Μας έχουν μάθει να το βαφτίζουμε λάθος: «Είσαι κουρασμένη; Είσαι αδύναμη»., «Δεν έχεις όρεξη; Δεν προσπαθείς αρκετά». Όχι. Υπάρχει μια πολύ λεπτή αλλά ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο “δεν θέλω” και στο “δεν αντέχω άλλο”. Και πολλές φορές, αυτό που νιώθεις κάθε Δευτέρα είναι το δεύτερο.

Είναι το σώμα σου που λέει “φτάνει” και η ψυχή σου που έχει κουραστεί να προσαρμόζεται σε κάτι που δεν της ταιριάζει. Και αυτό δεν λύνεται με έναν καφέ παραπάνω ή με ένα “άντε, ξεκίνα”. Θέλει να το δεις. Να το παραδεχτείς. Να το πάρεις στα σοβαρά.

Δεν χρειάζεται να αλλάξεις τη ζωή σου

Δεν είναι ρεαλιστικό να τα ανατρέψεις όλα από τη μια στιγμή στην άλλη. Και δεν χρειάζεται κιόλας. Αλλά μπορείς να ξεκινήσεις από μικρά πράγματα. Από ένα “όχι” που καθυστέρησες πολύ να πεις. Από ένα όριο που δεν έβαλες. Από μια επιλογή που συνεχίζεις να αναβάλλεις. Μπορείς να αρχίσεις να φτιάχνεις μια καθημερινότητα που απλά δεν σε αδειάζει. Και που σου δίνει το πράσινο φως για αυτό που θέλεις, για αυτό που έχει σημασία ΓΙΑ ΣΕΝΑ!

Γιατί η αλήθεια είναι αυτή: δεν θα αγαπήσεις τη Δευτέρα αν συνεχίσεις να επιστρέφεις σε κάτι που σε χάνει. Ή που σε χαώνει. Και στην τελική, δε χρειάζεται να αγαπήσεις τη Δευτέρα. Χρειάζεται να μη σε βαραίνει. Και αυτό δεν αλλάζει με motivation. Αλλάζει όταν αρχίσεις, έστω λίγο, να επιλέγεις και εσένα.