Κάθε Παρασκευή, η ανθρωπιά στρώνει τραπέζι στον Κεραμεικό

Υπάρχουν κάποια μέρη στην Αθήνα που σου θυμίζουν τι σημαίνει άνθρωπος. Με ένα ζεστό πιάτο φαγητό, μια καλησπέρα και ένα “πώς είσαι;” που ακούγεται αληθινό, ένα τραγούδι που ενώνει αγνώστους γύρω από το ίδιο τραπέζι.

Ένα τέτοιο «μέρος» είναι η Κουζίνα του Δρόμου της ΚΛΙΜΑΚΑ.

Κάθε Παρασκευή, στην πλατεία Κεραμεικού, άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους, εθελοντές, ωφελούμενοι, περαστικοί, φίλοι, άνθρωποι που ζουν στον δρόμο αλλά και άνθρωποι που απλώς θέλουν να βρεθούν δίπλα σε άλλους ανθρώπους, με πρωτοβουλία του «Δίπυλον – Κέντρο Στήριξης Αστέγων», δημιουργούν κάτι που στις μέρες μας μοιάζει σχεδόν ριζοσπαστικό: κοινότητα.

Και σήμερα ήταν από εκείνες τις Παρασκευές που το ένιωθες παντού.

Από τη μυρωδιά της μακαρονάδας με κιμά που ετοίμασε ο ΚΟΙΣΠΕ Κλίμαξ Plus (από αυτές που θυμίζουν “σπίτι” με έναν πολύ παράξενο, συγκινητικό τρόπο) μέχρι τη στιγμή που εμφανίστηκε η Δέσποινα με την κιθάρα της και ξαφνικά ο χώρος άλλαξε ενέργεια.

Τραγούδια άλλης εποχής, έντεχνα, γνώριμες μελωδίες που κάποιοι σιγοτραγουδούσαν δειλά και άλλοι δυνατά. Για λίγη ώρα δεν υπήρχαν ταμπέλες, δυσκολίες, κοινωνικοί διαχωρισμοί, “εμείς” και “οι άλλοι”. Υπήρχαν μόνο άνθρωποι.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό από όλα όσα κάνει η Κουζίνα του Δρόμου: δεν προσφέρει μόνο φαγητό. Προσφέρει επαφή. Και υπενθυμίζει με τον δικό της μοναδικό τρόπο ότι η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία «από πάνω προς τα κάτω». Είναι το να κάθεσαι δίπλα. Με την ίδια ανάγκη να νιώσεις κι εσύ ότι ανήκεις κάπου.

Σε μια εποχή που η αποξένωση μοιάζει σχεδόν φυσιολογική, τέτοιες πρωτοβουλίες λειτουργούν σαν μικρές υπενθυμίσεις πως η ανθρωπιά δεν χάθηκε. Υπάρχει ακόμα. Σε μια κατσαρόλα που μοιράζεται. Σε ένα τραγούδι που ενώνει. Σε ανθρώπους που κάθε Παρασκευή διαλέγουν να είναι μαζί.

Ίσως τελικά αυτό… είναι η πιο σημαντική πράξη αντίστασης.

Φωτογραφίες: Εύα Γιαννέλου, ΚΛΙΜΑΚΑ