Ghosting ή απλώς δεν έχω ψυχικό χώρο για κανέναν;

Κάποτε το ghosting ήταν εύκολο να το αναγνωρίσεις. Δεν απαντούσε. Εξαφανίστηκε. Τέλος. Σήμερα τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα.

Γιατί υπάρχει μια νέα κατηγορία ανθρώπων –και, ας είμαστε ειλικρινείς, όλες έχουμε υπάρξει εκεί κάποια στιγμή– που δεν εξαφανίζεται επειδή δεν ενδιαφέρεται. Εξαφανίζεται επειδή απλά δεν αντέχει. Τι; Nα απαντήσει σε άλλα δέκα μηνύματα ενώ προσπαθεί να βγάλει τη μέρα…

Και κάπου εκεί γεννιέται ένα ερώτημα που μας ταλανίζει: Είναι ghosting αν απλώς δεν έχω διάθεση;

Το «θα απαντήσω αύριο» που έγινε τρεις εβδομάδες

«Δεν ήθελα να τον αγνοήσω. Απλώς κάθε φορά που έβλεπα το μήνυμα ένιωθα ότι χρειάζομαι ενέργεια που δεν είχα», περιγράφει η Ηρώ. Και κάπως έτσι το «θα απαντήσω αύριο» έγινε Παρασκευή. Μετά έγινε επόμενη εβδομάδα. Και μετά… αμηχανία.

Γιατί όσο περνά ο χρόνος, τόσο δυσκολότερο γίνεται να επιστρέψεις. Ξαφνικά δεν χρωστάς μόνο μια απάντηση. Χρωστάς και εξήγηση για την καθυστέρηση. Και πολλές φορές αυτό μοιάζει βουνό.

Η εποχή της συναισθηματικής εξάντλησης

Αν υπάρχει μία λέξη που χαρακτηρίζει τις σχέσεις σήμερα, είναι η εξάντληση. Εξαντλημένοι από τη δουλειά. Από τις ειδήσεις. Από τις υποχρεώσεις. Από το να είμαστε διαρκώς διαθέσιμοι.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναφέρουν πως αποσύρονται όταν πιέζονται συναισθηματικά ή ψυχολογικά. Έρευνες γύρω από το ghosting δείχνουν μάλιστα ότι συχνά συνδέεται με μοτίβα αποφυγής και δυσκολία διαχείρισης συναισθηματικά απαιτητικών καταστάσεων.

Με άλλα λόγια;

Καμιά φορά το ghosting δεν είναι αδιαφορία.

Είναι υπερφόρτωση.

Ναι, αλλά ο άλλος δεν το ξέρει αυτό

Εδώ βρίσκεται και το πρόβλημα. Γιατί ο άνθρωπος που μένει πίσω δεν βλέπει την εξάντλησή σου. Βλέπει τη σιωπή σου. Και η σιωπή αφήνει χώρο για ιστορίες. «Έκανα κάτι;», «Με βαρέθηκε;», «Δεν ενδιαφέρεται;».

Το ghosting συχνά αφήνει πίσω του μεγαλύτερη αβεβαιότητα από μια ξεκάθαρη απόρριψη, ακριβώς επειδή δεν προσφέρει κλείσιμο ή εξήγηση. Κι αν υπάρχει κάτι που δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε ως άνθρωποι, είναι η αβεβαιότητα.

Ίσως χρειαζόμαστε μια νέα γλώσσα

Όχι, δεν χρειάζεται να είμαστε διαθέσιμοι 24/7. Ούτε να απαντάμε μέσα σε πέντε λεπτά για να αποδείξουμε ότι αγαπάμε, νοιαζόμαστε ή σεβόμαστε κάποιον. Αλλά ίσως χρειαζόμαστε έναν πιο ώριμο τρόπο να λέμε:

“Δεν έχω χώρο αυτή τη στιγμή.”

“Θα επανέλθω όταν μπορέσω.”

“Δεν σε απορρίπτω. Απλώς προσπαθώ να ανασάνω.”

Γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να βάζεις όρια και στο να εξαφανίζεσαι. Και όσο μεγαλώνεις, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι ότι οι καλές σχέσεις δεν χτίζονται πάνω στη διαρκή διαθεσιμότητα, αλλά πάνω στη σαφήνεια.

Κανείς δεν χρειάζεται να είναι πάντα διαθέσιμος.

Αλλά όλοι χρειαζόμαστε να ξέρουμε πού στεκόμαστε.