Μήπως δεν ερωτευόμαστε πάντα τον άνθρωπο, αλλά το οικείο;

Πριν λίγες μέρες, πηγαίνοντας το πρωί στη δουλειά, κόλλησα στην κίνηση στον Κηφισό. Όσο κι αν βιαζόμουν, έμεινα εγκλωβισμένη στο ίδιο σημείο για αρκετή ώρα. Μόνη με τις σκέψεις μου, άκουγα ένα podcast του Gabor Maté για το τραύμα και τον τρόπο που αυτό επηρεάζει τις σχέσεις μας.

Μιλούσε για το πώς το τραύμα δεν μένει ποτέ μόνο στο παρελθόν, αλλά επιστρέφει στο παρόν, στις επιλογές μας, στα συναισθήματά μας, στους ανθρώπους που μας έλκουν χωρίς να καταλαβαίνουμε πάντα το γιατί. Στάθηκε σε κάτι που με έκανε χωρίς να το συνειδητοποιήσω, να δυναμώσω την ένταση. Στο πόσο συχνά μπερδεύουμε το οικείο με το υγιές.

Στο πως ένας άνθρωπος που μεγάλωσε μέσα σε συναισθηματική αστάθεια μπορεί αργότερα να τη νιώθει γνώριμη, σχεδόν φυσιολογική, σχεδόν ασφαλή, απλώς επειδή είναι αυτό που έμαθε.

Πως κάποιος που έμαθε την αγάπη μέσα από την απόσταση, τη σιωπή ή την αναμονή, μπορεί να έλκεται ξανά και ξανά από ανθρώπους που δεν είναι πραγματικά διαθέσιμοι χωρίς να το επιλέγει συνειδητά, αλλά επειδή αυτό αναγνωρίζει.

Μήπως τελικά δεν ερωτευόμαστε πάντα τον άνθρωπο που έχουμε μπροστά μας;

Μήπως κάποιες φορές ερωτευόμαστε εκείνο που μέσα μας ελπίζει ακόμη να διορθωθεί;

Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή μας χωρίς να τους επιλέγουμε με τη λογική. Άνθρωποι που δεν είναι πάντα οι πιο ήρεμοι. Δεν είναι πάντα οι πιο σταθεροί. Δεν είναι πάντα εκείνοι που θα ταίριαζαν ιδανικά μαζί μας. Κι όμως, κάτι μέσα μας τους ελκύει, σαν να τους αναγνωρίζει πριν ακόμη τους γνωρίσει καλά. Σαν να υπάρχει ήδη μια ιστορία πριν καν βιωθεί.

Ίσως αυτό το οικείο να μην είναι αγάπη, αλλά μνήμη. Μνήμη από τρόπους σχέσης που μάθαμε από παιδιά, πριν ακόμη μπορέσουμε να τους αναγνωρίσουμε. Από τρόπους με τους οποίους προσπαθήσαμε να κερδίσουμε προσοχή, την αποδοχή, την σταθερότητα.

Κάποιος που μεγάλωσε μέσα στην αστάθεια μπορεί αργότερα να νιώθει ένταση και να τη βαφτίζει πάθος επειδή του θυμίζει κάτι γνώριμο. Κάποιος που έμαθε ότι η αγάπη κερδίζεται, μπορεί να έλκεται από σχέσεις όπου χρειάζεται διαρκώς να αποδεικνύει την αξία του. Κάποιος που δεν ένιωσε ποτέ πραγματικά ορατός, μπορεί να ψάχνει ξανά και ξανά μέσα από τον άλλον εκείνο το βλέμμα που κάποτε του έλειψε. Χωρίς απαραίτητα να το κάνει συνειδητά. Σαν κάτι βαθύτερο, που προηγείται της σκέψης και μοιάζει περισσότερο με επιστροφή παρά με απόφαση.

Τότε οι σχέσεις παύουν να είναι απλώς συναντήσεις δύο ανθρώπων και γίνονται καθρέφτες. Δείχνουν όσα κουβαλάμε χωρίς πάντα να τα αναγνωρίζουμε. Τις ίδιες διαδρομές, τις ίδιες ελπίδες, τις ίδιες μικρές ή μεγάλες απογοητεύσεις που επιστρέφουν, σαν να προσπαθούμε, μέσα από το παρόν, να αλλάξουμε κάτι που ξεκίνησε στο παρελθόν.

Όταν κάποιες σχέσεις δεν μας ηρεμούν, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι λάθος άνθρωποι, αλλά ότι αγγίζουν μέσα μας σημεία που δεν έχουν ακόμη βρει γαλήνη.

Ίσως, σε αυτή τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο παρόν και σε ό,τι κουβαλάμε από το παρελθόν, να βρίσκεται η αλήθεια των σχέσεων.

Και τότε αναρωτιέμαι: Μήπως τελικά δεν συναντάμε τους ανθρώπους μόνο για να τους αγαπήσουμε, αλλά και για να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας;