Είναι καλό παιδί; Να του πάρουμε μια πάστα

Κι εκεί που έχουμε πιάσει τις ωραίες μας συζητήσεις με μια φίλη για την ψυχολογία της καθημερινότητας, για το ότι δύσκολα χάνεις κιλά μετά το Πάσχα και δη μετά από μια εγκυμοσύνη, για το ότι όλοι έχουν αποψάρες ΝΑ για τη ζωή σου αλλά στον καθρέφτη τους πόσοι κοιτάζονται πραγματικά (;!), μου θυμίζει τη σελίδα «Thank you, next». Μη ρωτήσεις πώς φτάσαμε εκεί, δε θυμάμαι. Και μετά, της θυμίζω την εξίσου iconic σελίδα «Να του πάρουμε μια πάστα». Ε, εντάξει παιδιά. Αυτό ήταν. Σήμερα θα μιλήσουμε για την «καλοκαρδοσύνη» στις σχέσεις. Εμπνεύστηκα. Έχεις καταλάβει ήδη πως θα πάει αυτό (!).

«Είναι τόσο καλό παιδί», «Με ρωτάει πάντα τι κάνουν οι γονείς μου, είναι ευγενικός, έχει τρόπους», «Μα έχει τόσο ωραίο λεξιλόγιο, πρέπει να τον ακούσεις να μιλάει». Να τον ακούσω, ευχαρίστως. Εσένα να νιώθεις σε κάνει; Ή απλά σε συγκινεί ο Μπαμπινιώτης μέσα του;!

Πόσες αμέτρητες φορές θυμάμαι φίλες, πελάτισσες, γνωστές, οντότητες γένους θηλυκού τελοσπαντων να λένε αυτό το «Είναι καλό παιδί…» στο ερώτημα «Περνάς ωραία;», «Το ζείτε δυνατά;», «Είσαι ερωτευμένη;». Αλλά να είμαι κι εγώ τίμια. Κι εγώ το έχω πει. Και το εννοούσα.

Άλλο έρωτας, άλλο «καλοκαρδοσύνη»

Πότε μπερδέψαμε το αν περνάμε εμείς καλά με έναν άνθρωπο, το αν μας κάνει να νιώθουμε πεταλούδες στο στομάχι, αν ακούμε καμπανάκια όταν μας μιλά ή μας φιλά ή τη φιλαρμονική ολόκληρη με το αν είναι «καλό παιδί»; Γιατί ναι, μπορεί να είναι όντως καλό παιδί. Αλλά εσύ… είσαι καλά μαζί του;

Γιατί κάπου εκεί νομίζω χάνεται το νόημα. Γιατί το «καλό παιδί» έγινε σχεδόν check list. Δεν καπνίζει, δουλεύει, σε σέβεται, μιλάει όμορφα, δεν σου δημιουργεί προβλήματα. Τέλεια. Και; Πού είσαι εσύ μέσα σε αυτό; Γιατί μπορεί να μην σου δημιουργεί προβλήματα, αλλά μπορεί να μη σου δημιουργεί και τίποτα.

Όχι εντάξει, συμφωνώ: Το «καλό παιδί» δεν είναι κάτι που μπορείς εύκολα να απορρίψεις. Δεν έχεις λόγο. Δεν έχεις επιχειρήματα. Δεν έχεις δράμα να πιαστείς. Έχεις μόνο ένα περίεργο «κάτι λείπει». Και ξέρεις και πολύ καλά τι είναι αυτό!

Η στιγμή που λες την αλήθεια (έστω μέσα σου)

Η αλήθεια είναι ότι δεν ερωτευόμαστε τη συμπεριφορά. Ερωτευόμαστε το πώς μας κάνει ο άλλος να νιώθουμε. Το αν μας ξυπνάει, αν μας κινεί, αν μας ακουμπάει κάπου πιο βαθιά από το «είναι σωστός». Και, μεταξύ μας, όσο κι αν προσπαθούμε να το κάνουμε πιο λογικό, πιο ασφαλές, πιο «όπως πρέπει»… ο έρωτας δεν είναι ποτέ τέτοιος.

Είναι αυτός που σε κάνει να σκέφτεσαι λίγο παραπάνω, να νιώθεις λίγο πιο έντονα, να χάνεις –και να βρίσκεις– τον εαυτό σου μέσα στη διαδικασία. Είναι αυτός που δεν σε αφήνει απλώς «ήρεμη», αλλά σε κάνει να νιώθεις ζωντανή. Και ναι, το ξέρω. Δεν θέλουμε πια το δράμα. Δεν θέλουμε τα πάνω-κάτω, τα τοξικά, τα μισά λόγια. Αλλά κάπου στην προσπάθεια να αποφύγουμε το λάθος, καταλήγουμε να επιλέγουμε το «ασφαλές» και να το βαφτίζουμε έρωτα.

Spoiler: δεν είναι.

«Να του πάρουμε μια πάστα»

Και κάπου εδώ έρχεται αυτό το iconic: «Είναι καλό παιδί; Να του πάρουμε μια πάστα». Ναι, να του πάρουμε. Αλλά να μην τον παντρευτούμε κιόλας επειδή είναι. Γιατί το ότι κάποιος είναι καλός άνθρωπος, δεν σημαίνει ότι είναι ο άνθρωπός σου.

Αντί λοιπόν να ρωτάς «είναι καλό παιδί;», μπορείς να αρχίσεις να ρωτάς: είμαι εγώ καλά μαζί του; είμαι ο εαυτός μου; νιώθω κάτι που με γεμίζει ή απλώς δεν νιώθω κάτι που με χαλάει; Φίλη μου, έχει τεράστια διαφορά το ένα ερώτημα από το άλλο και ίσως… αλλάξουν πολλά.

Γιατί δεν ψάχνεις απλώς έναν καλό άνθρωπο. Ψάχνεις έναν άνθρωπο που σε κάνει να νιώθεις ζωντανή. Και αυτό… δεν μπαίνει σε check list.