Magic Diaries #31: Δε μπορώ άλλο τους «μου χρωστάει η ζωή»

Νομίζω πως η δεύτερη χειρότερη κατηγορία ανθρώπων, για εμένα, μετά από τους αγενείς, είναι οι “μου χρωστάει η ζωή”.

Ξέρεις ακριβώς ποιους λέω. Εκείνους που μπαίνουν σε κάθε χώρο με ύφος εκατό καρδιναλίων. Που θεωρούν πως πρέπει να εξυπηρετηθούν πρώτοι, να αγαπηθούν περισσότερο, να αναγνωριστούν χωρίς να προσπαθήσουν ιδιαίτερα και –ιδανικά– να μην ταλαιπωρηθούν και καθόλου στη διαδρομή.

Είναι οι άνθρωποι που μιλούν λες και το σύμπαν τους έχει αδικήσει προσωπικά, (όχι, καλύτερη δουλειά δεν είχε!) και που ό,τι δεν πήραν μέχρι σήμερα είναι επειδή “δεν τους είδαν” και “δεν τους εκτίμησαν”. Αρχίζεις και καταλαβαίνεις σε ποιους αναφέρομαι, σωστά; Καταραμένο σύμπαν!

Για να μην παρεξηγηθώ: όλοι έχουμε περάσει φάσεις που νιώσαμε αδικημένοι. Όλοι έχουμε σκεφτεί «γιατί σε εμένα;», ή «νιώθω αόρατη στο χ χώρο εργασίας, δε με αξιοποιούν σωστά». Ανθρώπινο είναι. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτό το κάνεις προσωπικό brand. Όταν η μόνιμη ταυτότητά σου γίνεται ο αδικημένος πρωταγωνιστής.

Το σύνδρομο του μόνιμα αδικημένου

«Μετά από όλα όσα έχω περάσει, δικαιούμαι λίγο παραπάνω κατανόηση, Μάρη, έχω κουραστεί πολύ για να μου βάζει όρια τώρα, μεγαλώσαμε, τι βλακείες είναι αυτές… Αν με αγαπούσε πραγματικά, θα “με άντεχε”, ξέρει πόσο προσπαθώ μέσα σε όλο αυτό το σκ*το που ζω» μου λέει φίλη για άλλη φίλη σε πλαίσιο εχεμύθειας με μια κάποια απόγνωση.

Υπάρχει κάτι πολύ κουραστικό στους ανθρώπους που πιστεύουν ότι η ζωή τους χρωστάει. Το γεγονός ότι μαζί με αυτό πιστεύουν ότι και οι άλλοι τους χρωστάνε. Κατανόηση, χρόνο, δεύτερες, τρίτες, τέταρτες ευκαιρίες, χώρο για τον θυμό, τη γκρίνια, την παθητική επιθετικότητά τους.

Όχι αγάπη μου. Δεν σου χρωστάει κανείς emotional allowance επειδή δεν πήγαν όλα όπως ήθελες. Να τα λέμε σωστά. Να τα λέμε ωραία.

Η ζωή δεν είναι λογιστήριο

Δεν ξέρω ποιος μας πούλησε την ιστορία ότι αν είμαστε “καλοί άνθρωποι”, αν κουραστούμε αρκετά ή αν πονέσουμε πολύ, στο τέλος η ζωή θα μας επιστρέψει κάτι με τόκο, αλλά, τουλάχιστον από τη δική μου προσωπική εμπειρία, δεν λειτουργεί έτσι.

Η ζωή δεν είναι λογιστήριο, ούτε μας δίνει promotion επειδή ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά, ούτε μας φέρνει τον έρωτα επειδή “τώρα ήρθε η σειρά μας”.

Και όσο πιο γρήγορα το δεχτούμε αυτό, τόσο πιο ελεύθεροι γινόμαστε.

Είναι εντυπωσιακό το πόσοι άνθρωποι βρίσκονται σε αυτή τη θέση χωρίς καν να το καταλαβαίνουν.

Και επειδή δεν χαρακτηρίζομαι για τη μη κατανόησή μου, να πω το εξής: πολλές φορές πίσω από το «μου χρωστάει η ζωή» κρύβεται και κούραση. Και ματαιώσεις που μαζεύτηκαν αθόρυβα με τα χρόνια. Και κόπος που δεν αναγνωρίστηκε ποτέ. Και προσπάθειες που δεν απέδωσαν. Και είναι δύσκολο.

Όμως! Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να πονάς και στο να εγκαθίστασαι μέσα στον πόνο σου σαν να είναι μόνιμη διεύθυνση.

Ποιο είναι το σπίτι σου;

Όταν κάνεις σπίτι σου την αδικία, αρχίζεις να τη βλέπεις παντού. Στις σχέσεις σου. Στη δουλειά σου. Στους φίλους σου. Σε κάθε άνθρωπο που δεν σου έδωσε αυτό που περίμενες. Και κάπως έτσι, χωρίς να το θέλεις, γίνεσαι δύσκολος να αγαπηθείς όχι επειδή δεν αξίζεις, αλλά επειδή ζητάς από τους άλλους να πληρώσουν λογαριασμούς που άνοιξε η ζωή.

Προσωπικά, θα σου βγάλω το καπέλο αν παραδεχτείς ότι ναι, κουράστηκες, αλλά… μισό λεπτό, δε θα το κάνεις και χαρακτήρα σου. Ναι, περίμενες περισσότερα, αλλά δε θα ζητάς από όποιον σε πλησιάζει να σε αποζημιώσει για “τα παλιά”.

Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, κανείς δε μας επιστρέφει το χρόνο που χάθηκε. Μπορεί όμως να μας δοθεί κάτι καινούριο, αν δεν το σαμποτάρουμε με την πίκρα του χθες. Ίσως τελικά αυτή είναι η απόφαση που πρέπει να πάρουμε: θέλουμε να ζούμε στο τώρα, ή στο χτες;