Γιατί τελικά μας μαγνητίζει ότι δεν «πρέπει»;

Υπάρχει κάτι που σχεδόν μας μαγνητίζει στο απαγορευμένο. Όπως ένα παιδί που ακούει «μην το αγγίξεις» και ξαφνικά δεν θέλει τίποτα περισσότερο από το να το αγγίξει. Ίσως γιατί το απαγορευμένο συχνά ξεπερνάει την ίδια την πράξη και μετατρέπεται σε υπόσχεση έντασης. Μια υπόσχεση ότι πίσω από το «όχι» κρύβεται κάτι πιο ζωντανό, πιο δυνατό, πιο, «πιο», «ΠΙΟ».

Θα το έχεις σίγουρα αισθανθεί κι εσύ… Όταν πρέπει να κρύψουμε ένα συναίσθημα νιώθουμε να δυναμώνει. Όταν μια επιθυμία δεν «επιτρέπεται», γίνεται πιο επίμονη. Και ίσως να μην είναι μόνο από αντίδραση. Ίσως να είναι και η ανάγκη μας να νιώσουμε ελεύθεροι μέσα σε όρια που δεν επιλέξαμε εμείς οι ίδιοι.

Σκέψου έναν έρωτα που «δεν πρέπει» να ζήσεις. Που υπάρχει στη σκιά και δεν μπορεί να βγει στο φως. Εύλογα δημιουργείται το εξής ερώτημα: μας έλκει ο άνθρωπος ή η ένταση της απαγόρευσης που τον περιβάλλει; Αντίστοιχα σκέψου μια ζωή που μοιάζει «απαγορευμένη» επειδή δεν είναι η αναμενόμενη. Να αφήσεις για παράδειγμα μια σταθερή δουλειά για κάτι δημιουργικό, χωρίς εγγυήσεις. Να φύγεις από μια σχέση που «φαίνεται καλή» αλλά δεν σε γεμίζει. Να επιλέξεις να μη γίνεις μητέρα, ενώ όλοι θεωρούν ότι «ήρθε η ώρα».

Παρόλο που κανένα από αυτά δεν είναι πραγματικά απαγορευμένο, υπάρχει ένα βάρος αποδοκιμασίας. Ένα βλέμμα ή ένα σχόλιο που υπαινίσσεται «δεν είναι για σένα». Το απαγορευμένο δεν έχει να κάνει με τον νόμο άλλα με τα όρια που μας επιβάλλει ο κόσμος γύρω μας.

Το απαγορευμένο δεν σημαίνει ότι είναι πάντα καταστροφικό ή ρομαντικό. Μπορεί να λειτουργεί σαν καθρέφτης. Να μας δείχνει τι καταπιέζουμε, τι φοβόμαστε να διεκδικήσουμε, τι απορρίπτουμε για να ανήκουμε κάπου. Κάποιες φορές το θέλουμε επειδή είναι επικίνδυνο, άλλες επειδή μοιάζει αυθεντικό και άλλες γιατί αντικατοπτρίζει ένα κομμάτι μας που δεν προσαρμόζεται εύκολα στους κανόνες.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν πρέπει να το κυνηγάμε άλλα τι αποκαλύπτει το απαγορευμένο για εμάς. Ανάγκη για ελευθερία ή ανάγκη για επιβεβαίωση; Επιθυμία ή αντίδραση;

Υπάρχουν απαγορεύσεις που μας προστατεύουν και άλλες που μας περιορίζουν. Η ωριμότητα ίσως δεν είναι να καταπνίγουμε κάθε «απαγορευμένη» σκέψη, αλλά να την φωτίζουμε και να τη ρωτάμε: Τι ζητάς; Τι σου λείπει; Τι φοβάσαι να παραδεχτείς;

Γιατί ίσως τελικά δεν μας μαγνητίζει το ίδιο το απαγορευμένο, αλλά η ανάγκη να νιώσουμε ελεύθεροι να επιλέξουμε. Ή αλλιώς η εκδοχή του εαυτού μας που δεν ζητά άδεια.