Η γενιά που φοβάται να δεσμευτεί αλλά απαιτεί ασφάλεια

«Δεν θέλω να δεσμευτώ ακόμα», «Αν δε βεβαιωθώ ότι ο τύπος κάνει ψυχοθεραπεία απλά δε μπαίνω!», «Θέλω να το πάμε χαλαρά… αλλά να νιώθω ότι είναι εκεί»: Αν κάτσεις σε ένα τραπέζι με φίλους μετά τα 30, αυτές οι φράσεις θα ακουστούν τουλάχιστον μια φορά. Συνήθως, συνοδεύονται από βλέμματα απορίας, διάθεση υποτυπώδους υποστήριξης πασπαλισμένη με λίγη απογοήτευση, «ναι, σε νιώθω και η φίλη μου η Τζο το περνάει σε αυτό…» και ένα ερώτημα να αιωρείται: Τελικά, τι θέλουμε;

Θα είμαι μαζί σου ειλικρινής: όσο πιο πολύ το συζητάμε, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι δεν είμαστε αντιφατικοί. Ω ναι, καθόλου αντιφατικοί. Είμαστε τρομαγμένοι και πολύ συνειδητοποιημένοι ταυτόχρονα. Εξηγούμαι: Μεγαλώσαμε βλέποντας γάμους να διαλύονται, σχέσεις να αντέχουν από συνήθεια και ανθρώπους να μένουν «για τα παιδιά», «για τα χρόνια», «γιατί έτσι». Την ίδια στιγμή, γονείς, θειάδες, παραθειάδες και μεγαλύτερα, «έμπειρα» ξαδέρφια μας είπαν να μη συμβιβαστούμε. Να προσέξουμε τα red flags. Να φύγουμε με την πρώτη έλλειψη σεβασμού. Να κάνουμε δουλειά με τον εαυτό μας. Και τα κάναμε. Μόνο που τώρα ξέρουμε τόσο καλά τι δεν θέλουμε, που δυσκολευόμαστε να πούμε καθαρά τι θέλουμε.

Θέλουμε σύντροφο, αλλά όχι εξάρτηση. Θέλουμε σταθερότητα, αλλά όχι ρουτίνα. Θέλουμε πάθος, αλλά με συναισθηματική ωριμότητα. Θέλουμε να είμαστε προτεραιότητα, αλλά να μη χαθεί η ανεξαρτησία μας. Κι αν με ρωτάς, ναι, είμαστε εξαιρετικά upgraded γενικά οι 30 something, γούστο μας, καπέλο μας και ποιος ο λόγος να συμβιβαστούμε με κάτι ημίμετρο (;!), την ίδια στιγμή όμως, μήπως αυτό το «σούπερ ντούπερ» μεν και αυτονόητο για εμάς δε που αναζητάμε, βάλουμε το χεράκι μας κι εμείς μπας και το φτιάξουμε; Γιατί είναι ωραίο να λέμε «δεν συμβιβάζομαι» και να μην καταπίνουμε τα «κάνε υπομονή», αλλά κάπου ανάμεσα στο όριο και στο τείχος, η γραμμή γίνεται θολή. Το αποτέλεσμα; Μοναξιά.

Πριν περίπου ένα μήνα συνάντησα τυχαία στο δρόμο μια συμφοιτήτριά μου. Η Ελένη, ετών 34, σε σύντομο καφέ-σου σου στο εξωτικό Παγκράτι και ενώ συζητούσαμε για σχέσεις, καριέρα και ζωή, μου είπε κάτι που μου έμεινε: «Θέλω άντρα σταθερό, αλλά φοβάμαι μη χαθώ και μέσα στη σταθερότητα». «Μισό λεπτό» της είπα και άνοιξα (κλασικά!) απευθείας τις σημειώσεις στο κινητό μου. Αν με γνωρίζεις καλά, ξέρεις ότι αυτό είναι κάτι που κάνω συχνά. Όταν χαιρετηθήκαμε, άνοιξα τη σημείωση, διάβασα και ξαναδιάβασα τη φράση. «Πόσο βαθιά είναι αυτή η πρόταση ρε φίλε», σκέφτηκα. Γιατί η γενιά μας, μεγάλωσε με όλα τα παραπάνω αλλά και με ένα ακόμα αφήγημα: αυτό, της αυτοπραγμάτωσης. Σπουδές, ταξίδια, καριέρα, εμπειρίες, αυτογνωσία. Χτίσαμε ταυτότητα πριν χτίσουμε σχέση (καλά καλά ακόμα και με τον εαυτό μας!). Και τώρα που έχουμε ταυτότητα, φοβόμαστε μήπως η δέσμευση τη μικρύνει. Μήπως το «μαζί» μας κάνει λιγότερο «εγώ».

Μάρη, καταλήγει πουθενά όλο αυτό; Δεν έχω ιδέα στο ορκίζομαι, το μόνο που ξέρω είναι ότι η μια σκέψη με οδηγεί στην άλλη και όσο κι αν θέλω να μας «ενδυναμώσω», τόσο περισσότερο καταλήγω στο ότι πραγματικά είμαστε μια πονεμένη γενιά. Όχι γιατί φοβάται τη δέσμευση, αλλά γιατί φοβάται να εκτεθεί χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Έλα μου όμως που αυτό είναι μια τεράστια πλάνη… Γιατί το δίχτυ ασφαλείας που ψάχνουμε δεν βρίσκεται στον «σωστό» άνθρωπο. Δεν βρίσκεται στο αν κάνει ψυχοθεραπεία, αν έχει δουλέψει τα τραύματά του, αν απαντάει έγκαιρα ή αν έχει διαβάσει όλα τα βιβλία συναισθηματικής νοημοσύνης. Το δίχτυ ασφαλείας χτίζεται όταν εμείς γινόμαστε ασφαλείς. Και για να υπάρξει ένας ασφαλής άνθρωπος απέναντί σου, πρέπει πρώτα να αντέχεις να είσαι εσύ ένας ασφαλής άνθρωπος για κάποιον άλλον. Mic drop magic. Τα φιλάκια μου.

Συνεχίζεται.

Ίσως… (!).