Δε θα πάρω, ευχαριστώ

Κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή, με ακόμα ένα μέιλ που δε με βρίσκει καθόλου σε διάθεση να ασχοληθώ με τον αποστολέα του, και σκέφτομαι ξανά πόσο εντυπωσιακό είναι το γεγονός πως οι λάθος άνθρωποι βρίσκονται σε θέσεις ισχύος και πώς αυτοί οι άνθρωποι είναι είτε περιορισμένων ικανοτήτων είτε ανύπαρκτης ανθρώπινης ταπεινότητας.

Το δεύτερο με ενοχλεί ακόμα περισσότερο. Έχω συνηθίσει την ύπαρξη ανθρώπων που δεν κάνουν για τις θέσεις που είναι, δε θα μπορέσω ποτέ όμως να συμβιβαστώ με τους ανθρώπους που διακρίνονται από μία έντονη αύρα έπαρσης. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου πόσο πετυχημένος είσαι (ή νομίζεις ότι είσαι) εάν παραμένεις ένας σκ*τάνθρωπος και μισός.

Κάθε φορά που συναντώ κάποιον με έπαρση, επαγγελματικά-κοινωνικά-σε οποιαδήποτε περίσταση και εάν το αναλογιστείς- είναι για μένα το μεγαλύτερο red flag που θα μπορούσε να υπάρξει σε επίπεδο συμπεριφοράς. Αυτόματα σταματάς να με ενδιαφέρεις εσύ και οτιδήποτε έχεις να μοιραστείς, ακόμα κι αν είσαι ο κορυφαίος σε αυτό που κάνεις.

Και όπως πολύ σοφά είχε πει ο Tom Hardy:

“I was raised to treat the janitor with the same respect as the CEO”.