Αινόλα Τερζοπούλου, τι αλλάζει όταν βλέπουμε τη ζωή «από την ανάποδη»;

Μερικές φορές η ζωή δεν μας πηγαίνει εκεί που επιθυμούμε. Μας πηγαίνει εκεί που χρειάζεται. Οι δυσκολίες, οι ανατροπές και τα «αρνητικά» που τόσο συχνά θέλουμε να αποφύγουμε, είναι τελικά αυτά που μας αναγκάζουν να κοιτάξουμε βαθύτερα μέσα μας.

Με αφορμή το βιβλίο της Η ζωή μας καλά από την ανάποδη από τη Lebee Publications, μιλήσαμε με τη δημοσιογράφο, εξειδικευμένη Wellbeing NLP Coach, Pilates & Yoga Instructor Αινόλα Τερζοπούλου για τη δύναμη που κρύβεται μέσα στις προκλήσεις, για το πώς μπορούμε να ξαναδούμε τα δύσκολα συναισθήματα με άλλη ματιά και για το τι σημαίνει τελικά να ζεις με ένα πιο ολιστικό mindset.

Διαβάζοντας το βιβλίο σου, ένιωσα ότι μιλάς για κάτι που όλοι ζούμε αλλά σπάνια παραδεχόμαστε: ότι οι δυσκολίες είναι τελικά αυτές που μας διαμορφώνουν. Πότε συνειδητοποίησες για πρώτη φορά ότι τα πιο απαιτητικά κομμάτια της ζωής μπορεί να είναι και τα πιο μεταμορφωτικά;

Πριν από δώδεκα χρόνια κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης μου στο NLP, η Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου (Ιδρύτρια της nlpgreece®) μας μίλησε για τη μεταμορφωτική δύναμη των δυσκολιών και τα αρνητικά συναισθήματα που τις συνοδεύουν, όταν τις αφήνουμε να μιλήσουν αντί να  προσπαθούμε να τις προσπεράσουμε. Από τότε, όταν έρχονται, μετά την πρώτη «ανατάραξη», ακούω τι θέλουν να μου πουν. Κάθε δυσκολία φέρνει κάτι γιατί είναι η δυσκολία που καλώς ή κακώς μας βγάζει από την άνετη θέση. Χρειάζεται λοιπόν, να θέσεις τις ερωτήσεις και να απαντήσεις με ειλικρίνεια και αληθινά για τον εαυτό σου. Και αυτό απαιτεί να πας βαθιά, εκεί που βλέπεις πράγματα που δεν είχες συνειδητοποιήσει ότι κουβαλούσες και σιγά-σιγά αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις τον εαυτό σου, τις σχέσεις και τις καταστάσεις.

Ο τίτλος του βιβλίου σου μου άρεσε πολύ γιατί μοιάζει να ανατρέπει κάτι βαθιά ριζωμένο μέσα μας: την επίπλαστη ανάγκη να είναι όλα «θετικά». Τι σημαίνει για σένα στην πράξη να βλέπουμε τη ζωή «από την ανάποδη»;

Με άλλη θέαση. Όπως γράφω και στην εισαγωγή του βιβλίου, στη γιόγκα υπάρχουν οι ανεστραμμένες θέσεις, εκείνες με το κεφάλι κάτω. Αν δοκιμάσεις μία τέτοια θέση, θα διαπιστώσεις ότι βλέπεις τα ίδια αντικείμενα και τον ίδιο χώρο από διαφορετική γωνία άρα και από διαφορετική οπτική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα λεγόμενα αρνητικά συναισθήματα. Όταν αλλάζουμε τη ματιά απέναντι τους, αντί να τα αποφεύγουμε ή να τα καταπνίγουμε ανακαλύπτουμε τι φέρουν και τι λένε (για μας). Το θετικό συνυπάρχει με το αρνητικό, δεν είναι αντίπαλα όπως έχει κυριαρχήσει. Και όταν το αποδεχτούμε αυτό, σταματάμε να χάνουμε ενέργεια προσπαθώντας να τα αποκλείσουμε. Την επόμενη φορά που θα νιώσεις κάτι δύσκολο, δοκίμασε να σταθείς δίπλα του για λίγο. Ρώτησέ το τι θέλει να σου πει, πότε ένιωσες ξανά έτσι… Εκεί αρχίζουν τα ωραία!

Ζούμε σε μια εποχή που συχνά προωθεί την ιδέα ότι πρέπει να είμαστε πάντα καλά, πάντα δυνατοί, πάντα παραγωγικοί. Πού πιστεύεις ότι βρίσκεται η ισορροπία ανάμεσα στην αισιοδοξία και στην ειλικρίνεια απέναντι στις δυσκολίες μας;

Νομίζω ότι αυτή η ιδέα είναι πολύ αγχωτική, γιατί δεν είναι αληθινή. Είναι σαν να οδηγείς ένα αυτοκίνητο συνέχεια με την πρώτη ταχύτητα. Κάποια στιγμή θα κλατάρεις. Και το πρώτο που θα στο πει (αν το ακούσεις), είναι το σώμα σου. Όλα στη φύση βρίσκονται σε ισορροπία όμως ο σύγχρονος τρόπος ζωής, μας έχει αποκόψει από αυτή τη φυσική αίσθηση. Θεωρώ ότι όλα τα έχουν πει οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι. Ο Δημόκριτος, ο θεμελιωτής της ατομικής θεωρίας της ύλης, έδινε έμφαση στην «ευθυμία», την ψυχική γαλήνη και την εσωτερική αρμονία ως σκοπό της ζωής. Πίστευε ότι η ευτυχία δεν προκύπτει από την υπερβολή αλλά από τη μετριοπάθεια και τη γνώση του μέτρου. Πιστεύω ότι η ισορροπία είναι κάτι να θυμηθούμε, οπότε την επόμενη φορά σταθείτε για μια στιγμή και αναρωτηθείτε σε ποιον τομέα της ζωής σας έχετε ξεχάσει να αλλάξετε ταχύτητα; Ίσως εκεί κρύβεται η αρχή της ισορροπίας που αναζητάτε.

Μέσα από την εμπειρία σου, ποιο συναίσθημα πιστεύεις ότι παρεξηγούμε περισσότερο σήμερα;

Τη δύναμη. Για μένα, αυτό είναι το συναίσθημα ή μάλλον η εικόνα που παρεξηγούμε περισσότερο. Όταν κάποιος φαίνεται δυνατός, ότι αντέχει, τείνουμε να υποθέσουμε ότι δεν έχει ανάγκη, ότι τα καταφέρνει, ότι είναι εντάξει. Ακόμα κι αν δεν το δείχνει, η καρδούλα του μέσα ξέρει πολύ καλά πόσο ευάλωτος είναι. Κανείς δεν μένει αλώβητος από τη ζωή και ο καθένας έχει τη δική του ιστορία που κουβαλάει. Ανεξάρτητα πόσο δυνατός μπορεί να φαίνεται κάποιος όλοι χρειαζόμαστε σύνδεση και στήριξη.

Έχεις μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδρομή από τη δημοσιογραφία μέχρι το nlp coaching, τη συστημική, το pilates και τη yoga. Πώς συναντιούνται αυτοί οι κόσμοι μέσα σου;

Για μένα δεν είναι τόσο διαφορετικοί. Όλα συνδέονται γιατί έχουν να κάνουν με το «όλον» μας. Με το πώς είμαστε, με τον τρόπο που υπάρχουμε, με το πώς θέλουμε να προσεγγίσουμε και να ζούμε τη ζωή. Αυτοί οι κόσμοι, όπως τους λες, έχουν ένα κοινό σημείο: την παρατήρηση. Η δημοσιογραφία με έμαθε να παρατηρώ τον κόσμο έξω από μένα. Το NLP coaching και η συστημική με βοήθησαν να στρέψω αυτή την παρατήρηση προς τα μέσα, στα μοτίβα, στις πεποιθήσεις, στις αντιλήψεις. Το pilates και η yoga με συνέδεσαν με το σώμα. Για μένα, η παρατήρηση είναι η αφετηρία για το μεγάλο ταξίδι. Δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που δεν έχεις δει πρώτα…

Στο Magicme μας απασχολεί πολύ η ιδέα του holistic mindset, το να βλέπουμε τον άνθρωπο ως σύνολο: σκέψεις, σώμα, βίωμα, συναισθήματα, εμπειρίες. Πώς το προσεγγίζεις εσύ αυτό στην καθημερινότητά σου; 

Να μπορώ να είμαι συνειδητή και να κάνω ένα πράγμα κάθε φορά αντί για multitasking. Είναι εδώ και αρκετός καιρός που κάθε πρωί που σηκώνομαι από το κρεβάτι έχω μία μικρή τελετουργική ρουτίνα για μένα. Ξεκινάει με μία μικρή προσευχή και λίγα λεπτά ησυχίας (αυτό που κάποιοι θα ονόμαζαν διαλογισμό) και στη συνέχεια λίγες ασκήσεις τάι-τσι και γιόγκα για να ξυπνήσει το σώμα. Γιατί το σώμα ξυπνάει με κίνηση και όχι με καφέ! Αυτή η ρουτίνα είναι η βάση μου και για αυτό είναι για μένα το holistic mindset είναι στην πράξη μικρές, συνειδητές επιλογές που σε κρατούν ενωμένο με σκέψεις, σώμα, συναισθήματα μέσα στην καθημερινότητα και όχι στη θεωρία. Το τηρώ με μεγάλη συνέπεια, όχι με πειθαρχία για την πειθαρχία (αν και είμαι αρκετά πειθαρχημένο άτομο) αλλά γιατί έχω δει τη διαφορά που κάνει.

Τι μαθαίνεις για τον εαυτό σου αυτή την περίοδο;

Ότι ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο ψευδαισθήσεις που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι επηρεασμένοι από τις ιδέες μας, τις αντιλήψεις μας, τα συναισθήματα μας. Και έτσι θα είναι. Δεν το λέω αυτό με αρνητική διάθεση. Περιγράφεται στην ταινία Matrix. Υπάρχει αυτό που βλέπουμε και αυτό που είναι. Και συχνά τα δύο απέχουν πολύ. Μαθαίνω (που είναι δύσκολο) να μπορώ να ξεχωρίζω το ένα από το άλλο, να δω πότε αντιδρώ από παλιά μοτίβα, πότε βλέπω αυτό που θέλω να δω αντί για αυτό που πραγματικά υπάρχει. Και αυτή η διαδικασία δεν τελειώνει. Είναι «work in progress» και αυτό είναι μία πρόκληση. Γιατί το να είσαι σε εξέλιξη σημαίνει ότι κινείσαι, ότι ψάχνεις όχι μόνο ψυχολογικά αλλά και πνευματικά, ότι αναγνωρίζεις, ότι αφήνεις, ότι υπάρχουν καινούρια ερωτήματα.

Όταν όλα «θορυβούν» γύρω σου, πού επιστρέφεις για να σε ξαναβρείς;

Στην ησυχία και στη σιωπή μου. Νοητικά βυθίζομαι σε μία θάλασσα. Δεν είναι τυχαία η εικόνα, έχω κάνει καταδύσεις, έχω το πρώτο αστέρι Padi και είναι αυτή η μαγική αίσθηση όταν αρχίζεις να καταδύεσαι. Οι θόρυβοι και η φασαρία από την επιφάνεια και τον κόσμο αρχίζουν σιγά-σιγά να χαμηλώνουν και στη θέση έρχεται κάτι άλλο. Μία βαθιά και συγχρόνως ζωντανή ησυχία. Ακους την αναπνοή σου. Υπάρχει η στιγμή και το απέραντο.