Witchella Stories: Η Νέα Σελήνη, η Patti Smith και όλα όσα αρχίζουν ξανά

Παρασκευή αργά το απόγευμα ανεβαίνω στο Λυκαβηττό για την συναυλία της Patti Smith, πάνω από μια Αθήνα που αργά αλλά σταθερά ανάβει τα φώτα της σαν διαστημόπλοιο έτοιμο να απογειωθεί.

Υπάρχει πάντα μια αίσθηση προσμονής στα βράδια της Παρασκευής που δεν μπορεί να την νικήσει τίποτα και σε συνδυασμό με τη Nέα Σελήνη του Μάη, για μένα τουλάχιστον που τα πιστεύω αυτά, όλα δείχνουν να ωθούν προς μια καινούρια αρχή. Παρατηρώ όμως όταν φτάνω στην κορφή της πόλης, πως στην ενέργεια αυτής της Νέας Σελήνης υπάρχει και κάτι ακόμη, που αρχικά δεν μπορώ να «διαβάσω».

Κατά την διάρκεια της συναυλίας γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο… Είναι σαν να βρισκόμαστε σε ένα λεπτό στρώμα πάγου που από κάτω του μπορεί να διακρίνει κανείς σκόρπιες στιγμές από όλα όσα έχουν φέρει τον κάθε ένα από εμάς ως εδώ. Και αυτό είναι ανεκτίμητο, γιατί πως μπορείς να κάνεις μια καινούρια αρχή αν δεν έχεις συναίσθηση του συνόλου των πραγμάτων που αγαπάς και αγαπούσες πάντα; Η Patti προχωρά γενναία στην σκηνή αψηφώντας τα χρόνια, και καλωσορίζει τον κόσμο της με το Dancing Barefoot που το έγραψε με τον Bruce Sprinsteen to 78’… οι στίχοι λένε «Το σενάριο της ζωής μας ιδρώνει στο σκοτάδι σαν πρόσωπο».

Λατρεύω τις συναυλίες γιατί χαμένη στην ενέργεια του κοινού αισθάνομαι πως κοινωνώ δύναμη που μόνη δεν την έχω πάντα. Σε μια συναυλία «People have the Power», αληθινά. Τίποτα δεν μπορεί να ενισχύσει την δύναμη των ανθρώπων όσο η χαρά της μουσικής. Και μέσα σε τόσο δύσκολους καιρούς χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ καλλιτέχνες σαν τους Metallica, που έπαιξαν στην Αθήνα τις περασμένες μέρες, και την Patti που είναι ασταμάτητη, για να μας θυμίσουν πως τίποτα δεν αλλάζει χωρίς χαρά.

Καθώς τα άστρα άρχιζαν να τρεμοσβήνουν σε ένα ουρανό που ανέμενε την Νέα Σελήνη, η Patti Smith μας ζήτησε να τραντάξουμε τα χέρια για να διώξουμε τα φαντάσματα, τραγούδησε για τους Ινδιάνους, για τους Παλαιστίνιους, για όλους τους αδικημένους και μας θύμισε τι έχει σημασία. Είναι τέλειο να αρχίζεις ξανά, αλλά όχι χωρίς λόγο. Ποτέ δεν είμασταν μόνοι σε ένα εχθρικό κόσμο, ό,τι ξεκινά ο καθένας μας το κάνει και για τους άλλους. Και όλα όσα δημιουργεί είναι και για τους άλλους.

Όταν ήμουν μικρή άκουγα φίλους να λένε «Είσαι τυχερή που έχεις την τέχνη, που αφοσιώνεσαι σε αυτήν». Σκέφτομαι όμως αυτό το εκτυφλωτικά όμορφο σούρουπο πως το να είσαι γυναίκα καλλιτέχνης είναι πολύ δύσκολο και πως οι γυναίκες ακόμη και σήμερα χρειάζεται να υπερβούν πολύ περισσότερα εμπόδια για να δώσουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να εκφραστούν.

Και εγώ αν δεν υπήρχε η Patti, που πήγε στην Νέα Υόρκη και έγραψε την δική της μουσική ακόμη και αν αυτή κατά καιρούς δεν άρεσε σε κανέναν, ίσως να μην είχα την δύναμη να γίνω όλα τα πρόσωπα που έγινα μέσα στα χρόνια. Μου έδωσε την άδεια που δεν έπρεπε να χρειάζομαι, ναι, αλλά έτσι είναι τα παιδιά. Χρειάζονται ένα μονοπάτι για να προχωρήσουν και κάποιος πρέπει να το ανοίξει.

Αργότερα, καθώς πλανιόμαστε μέσα στην πόλη, περνάμε μέσα από μαγαζιά όπου θυμάμαι τον εαυτό μου πολλά χρόνια πριν, διασταυρωνόμαστε με ανθρώπους που είχαμε χρόνια να συναντήσουμε και σκέφτομαι πως όλα αρχίζουν ξανά και ξανά, πως πάντα όλα μπορούν να αρχίσουν ξανά. Όχι σε κενό όμως. Όλες οι μουσικές που αγαπήσαμε, όλοι οι άνθρωποι που συναντήσαμε, και όσα πιστέψαμε, ακόμη και αν η πορεία του κόσμου σήμερα δείχνει να τα ματαιώνει, σχηματίζουν μια εικόνα. Είναι ρίζες. Δίνουν μια άλλη διάσταση στο τώρα, στο κάθε τώρα.

Η Νέα Σελήνη στον Ταύρο που σημειώθηκε το Σάββατο 16 Μαΐου δίνει μια ξεχωριστή ώθηση για κάθε νέο ξεκίνημα, όχι όμως μέσα από το τίποτα. Αυτές τις μέρες αν μπορέσεις, στάσου μια στιγμή και κοίταξε τι υπάρχει κάτω από την επιφάνεια του πάγου που είναι ο χρόνος. Και ύστερα βάλε την μουσική που σου αρέσει να παίξει, άνοιξε το κουτί με όλα όσα πιστεύεις για τον κόσμο και όλα όσα έχεις ζήσει, ακόμη και τα κακά και τράνταξε τα χέρια σου στον αέρα για να διώξεις τα φαντάσματα.

«Ο λείος, λεπτός πάγος: η τέλεια πίστα για εκείνον που ξέρει να χορεύει καλά», έγραφε η Σώτη Τριανταφύλλου στο βιβλίο της Για την αγάπη της Γεωμετρίας. Ας χορέψουμε ξυπόλυτοι σε αυτόν τον λείο πάγο, όπου και αν μας συναντά αυτός ο Μάιος, ας ξορκίσουμε χορεύοντας τα φαντάσματα, και ας απογειωθούμε στο γλυκό φως.

Φιλιά,

Witchella