Ίσως η ξεκούραση να μην χρειάζεται να αποδειχθεί

Υπάρχει μια εικόνα που επαναλαμβάνεται σχεδόν παντού αυτή την εποχή. Μια παραλία. Ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα. Ένα ηλιοβασίλεμα. Και… σχεδόν πάντα, ένα κινητό σηκωμένο λίγο πιο ψηλά, προσπαθώντας να χωρέσει τη στιγμή μέσα σε ένα κάδρο.

Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό. Τα social media έγιναν ένας τρόπος να μοιραζόμαστε στιγμές, να εμπνεόμαστε, να κρατάμε αναμνήσεις. Το ερώτημα είναι άλλο «Πότε αρχίσαμε να νιώθουμε ότι μια όμορφη στιγμή χρειάζεται και μια απόδειξη ότι συνέβη;.

Όταν ακόμη και η ξεκούραση γίνεται επίτευγμα

Τα τελευταία χρόνια, η παραγωγικότητα δεν περιορίζεται μόνο στη δουλειά. Έχει περάσει σχεδόν σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Χρειάζεται να αξιοποιούμε τον χρόνο μας, να κάνουμε ενδιαφέροντα πράγματα, να έχουμε εμπειρίες, να επιστρέφουμε από ένα ταξίδι πιο γεμάτοι, πιο ήρεμοι, πιο ανανεωμένοι. Ακόμη και η ξεκούραση απέκτησε στόχους (!).

Να πάμε στο σωστό μέρος. Να ζήσουμε τις σωστές εμπειρίες. Να βγάλουμε τις φωτογραφίες που «χωράνε» στο feed. Να μη χάσουμε τίποτα. Κι όσο περισσότερο προσπαθούμε να καταγράψουμε μια στιγμή, τόσο πιο εύκολα κινδυνεύουμε να απομακρυνθούμε από αυτή.

Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές έρευνες δείχνουν πως η συνεχής κοινωνική σύγκριση στα social media μπορεί να αυξήσει το άγχος και την αίσθηση ότι η ζωή των άλλων είναι πιο γεμάτη, πιο ενδιαφέρουσα ή πιο ευτυχισμένη. Όταν βλέπουμε διαρκώς τις καλύτερες στιγμές των άλλων, αρχίζουμε –σχεδόν ασυνείδητα– να αξιολογούμε και τις δικές μας με το ίδιο μέτρο.

Μήπως τελικά δεν ξεκουραζόμαστε πραγματικά;

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα διαφορά ανάμεσα στο να αλλάζει το τοπίο και στο να αλλάζει ο ρυθμός.

Μπορεί κάποιος να βρίσκεται σε ένα νησί και, παρ’ όλα αυτά, να ελέγχει συνεχώς το κινητό του. Να απαντά σε email. Να παρακολουθεί ειδοποιήσεις. Να σκέφτεται τι θα ανεβάσει μετά. Να προσπαθεί να μη χάσει τίποτα από όσα συμβαίνουν… ενώ τελικά χάνει αυτό που συμβαίνει μπροστά του.

Ο εγκέφαλος δεν ξεκουράζεται μόνο επειδή αλλάζει περιβάλλον. Χρειάζεται να μειωθεί και η συνεχής γνωστική διέγερση. Να υπάρξουν στιγμές χωρίς πληροφορία, χωρίς σύγκριση, χωρίς την αίσθηση ότι πρέπει διαρκώς να παρακολουθούμε ή να παράγουμε κάτι.

Ίσως γι’ αυτό τόσοι άνθρωποι επιστρέφουν από τις διακοπές λέγοντας ότι δεν ξεκουράστηκαν όσο περίμεναν. Γιατί το σώμα μπορεί να έφυγε. Το μυαλό, όμως, έμεινε συνδεδεμένο.

Οι πιο όμορφες στιγμές ίσως να μην ανέβηκαν ποτέ

Αν το καλοσκεφτούμε, οι πιο δυνατές αναμνήσεις σπάνια συνδέονται με την τέλεια φωτογραφία, αλλά περισσότερο με ένα τραπέζι που κράτησε μέχρι αργά, μια βόλτα χωρίς προορισμό, μια συζήτηση που έκανε τον χρόνο να περάσει χωρίς να γίνει αντιληπτός.

Στιγμές που δεν είχαν ανάγκη από φίλτρα, λεζάντες ή επιβεβαίωση. Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη υπενθύμιση του καλοκαιριού: ότι δεν χρειάζεται κάθε όμορφη στιγμή να γίνει περιεχόμενο. Μερικές αξίζουν να μείνουν απλώς… δικές μας.