Μήπως δεν λείπει η αγάπη, αλλά η μετάφρασή της;

Το Σαββατοκύριακο βρέθηκα με μια πολύ αγαπημένη παρέα. Εκεί που οι ιστορίες μπλέκονταν με τα γέλια και τα ποτήρια άδειαζαν σχεδόν χωρίς να το καταλάβει κανείς, η κουβέντα πήγε –όπως γίνεται συνήθως– στις σχέσεις.

«Εγώ δεν αντέχω άλλο…

Αφού δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα.»

…είπε κάποια στιγμή μια φίλη.

Φυσικά και δεν αναφερόταν στις λέξεις.

Μιλούσε για εκείνη τη λεπτή απόσταση που δημιουργείται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που προσπαθούν να αγαπηθούν, αλλά κάπου χάνονται στη μετάφραση.

Για εκείνες τις στιγμές που νιώθεις ότι δίνεις ό,τι έχεις και δεν έχεις μέσα σου κι όμως ο άλλος σε κοιτάζει σαν να του λείπει κάτι. Λες και η αγάπη σου δεν έφτασε ποτέ εκεί που έπρεπε να φτάσει. Και κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι πάει στραβά.

Ο Gary Chapman, στο βιβλίο του Οι 5 Γλώσσες της Αγάπης, εξηγεί κάτι που δίνει απάντηση σε πολλές σχέσεις. Η αγάπη δεν έχει μία μόνο γλώσσα. Ο καθένας μας τη δίνει και τη λαμβάνει διαφορετικά.

Κάποιος εκδηλώνει την αγάπη του με λόγια που σε κάνουν να πιστεύεις λίγο περισσότερο στον εαυτό σου. Κάποιος άλλος με τον χρόνο που σου αφιερώνει, βάζοντας στην άκρη οτιδήποτε άλλο για να είναι ολοκληρωτικά εκεί, μαζί σου. Άλλος τη δείχνει μέσα από μικρές πράξεις φροντίδας που κάνουν τη ζωή σου λίγο πιο εύκολη. Άλλος με μια αγκαλιά που σταματά για λίγο τον χρόνο κι άλλος με ένα δώρο που κουβαλά μέσα του μια σκέψη που ίσως δεν ειπώθηκε ποτέ δυνατά.

Αυτό ακριβώς κατάλαβα ότι εννοούσε και η φίλη μου. Δεν λείπει πάντα η αγάπη, ίσως να λείπει η μετάφρασή της. Αν κοιτάξεις κι εσύ λίγο πιο πίσω, ίσως θυμηθείς όχι απαραίτητα μια αγάπη, αλλά πολλές μικρές εκδοχές της.

Εκείνον που, σε μια μέρα που αμφέβαλλες για τον εαυτό σου, σου είπε απλά: «Σε θαυμάζω. Είσαι πιο δυνατή απ’ όσο νομίζεις» και για λίγο, πίστεψες κι εσύ περισσότερο τον εαυτό σου.

Εκείνον που έκλεισε το κινητό, σε κοίταξε στα μάτια και χωρίς να χρειαστεί να το πει, σου έδειξε πως εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε τίποτα πιο σημαντικό από εσένα.

Εκείνον που δεν σε πίεσε να εξηγήσεις τη σιωπή σου. Το κατάλαβε μόνος του και πήρε διακριτικά από πάνω σου ό,τι σε βάραινε χωρίς πολλά λόγια.

Εκείνον που θυμόταν μια μικρή λεπτομέρεια που είχες πει μήνες πριν, αποδεικνύοντάς σου ότι σε άκουγε ακόμη και όταν εσύ αμφέβαλλες.

Εκείνον που γύρισε με ένα μικρό δώρο, γιατί θυμόταν μια επιθυμία σου που εσύ δεν πίστευες καν ότι είχε συγκρατήσει.

Ίσως τώρα να αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως δεν υπάρχει ένας μόνο τρόπος να αγαπηθείς. Υπάρχουν πολλοί άλλα δεν έχουν όλοι τη μορφή που περίμενες να αναγνωρίσεις.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο σημείο των σχέσεων: το να μπορείς να τη διαβάσεις και να την καταλάβεις. Γιατί η αγάπη δεν χάνεται πάντα επειδή δεν ειπώθηκε. Χάνεται επειδή ειπώθηκε αλλιώς και κανείς δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να τη μεταφράσει.

Εσύ, αν σου δείχνει την αγάπη του σε μια γλώσσα που δεν αναγνωρίζεις… είσαι άραγε πρόθυμη να τη μάθεις πριν την αφήσεις να γίνει «δεν με αγάπησε ποτέ»;