Πόσα λιοντάρια αντέχεις στην καθημερινότητά σου;

Πόσες φορές έχεις φτάσει στο τέλος της ημέρας να νιώθεις εξαντλημένη από το άγχος, σαν να προσπαθούσες διαρκώς να ξεφύγεις από έναν κίνδυνο, χωρίς όμως να έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό;

Πριν λίγο καιρό, παρακολούθησα μια διάλεξη ψυχολογίας. Η καθηγήτρια χρησιμοποίησε ένα ενδιαφέρον παράδειγμα για τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε το άγχος…

Ας ταξιδέψουμε, χιλιάδες χρόνια πίσω.

Φαντάσου έναν άνθρωπο των σπηλαίων. Η καθημερινότητά του περιστρέφεται γύρω από τρεις βασικές ανάγκες. Την τροφή, τη στέγη και την επιβίωση.

Ένα βράδυ ακούει έναν θόρυβο και ξαφνικά βλέπει ένα λιοντάρι να τον πλησιάζει. Η καρδιά του χτυπάει δυνατά, η αναπνοή του επιταχύνεται και ολόκληρο το σώμα του μπαίνει σε κατάσταση συναγερμού. Απέναντί του βρίσκεται ένας πραγματικός κίνδυνος. Ο φόβος εκείνη τη στιγμή, μπορεί και να του σώσει τη ζωή.

Χιλιάδες χρόνια μετά, δεν ζούμε πλέον σε σπηλιές, δεν κινδυνεύουμε καθημερινά από άγρια ζώα και το μυαλό μας εξακολουθεί να βλέπει λιοντάρια παντού. Μόνο που σήμερα τα περισσότερα δεν απειλούν τη ζωή μας, αλλά την ηρεμία μας.

Σκέψου το… Είναι πρωί και έχεις κολλήσει στην κίνηση. Μπροστά σου μια ατελείωτη ουρά από αυτοκίνητα. Κοιτάζεις το ρολόι και βλέπεις τα λεπτά να περνάνε, ενώ εσύ παραμένεις στο ίδιο σημείο. Σφίγγεις το τιμόνι, τα χέρια σου ιδρώνουν και το μυαλό σου αρχίζει να φαντάζεται όλα όσα μπορεί να πάνε στραβά εξαιτίας της καθυστέρησης.

Κάπως έτσι, πριν καλά καλά ξεκινήσει η ημέρα σου, έχεις ήδη συναντήσει το πρώτο σου λιοντάρι. Φτάνεις επιτέλους στη δουλειά και μαθαίνεις ότι την προαγωγή που περίμενες τόσο καιρό την πήρε κάποιος άλλος. Η απογοήτευση σε κυριεύει και αμέσως αρχίζεις να αμφισβητείς τον εαυτό σου. «Μήπως δεν είμαι αρκετά ικανή; Μήπως τελικά δεν αξίζω όσο πίστευα;»

Το δεύτερο λιοντάρι βρίσκεται ήδη μπροστά σου.

Η ημέρα συνεχίζεται. Στέλνεις ένα μήνυμα σε έναν άνθρωπο που σε ενδιαφέρει, αλλά εκείνος δεν απαντάει. Κοιτάζεις ξανά και ξανά το κινητό σου και αρχίζεις να αναρωτιέσαι: «Μήπως είπα κάτι λάθος; Μήπως τον ενόχλησα; Μήπως δεν θέλει πια να μου μιλάει;» Όσο περνάει η ώρα, η ανησυχία μεγαλώνει και το μυαλό σου κατασκευάζει σενάρια που δεν ξέρεις καν αν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Να το και το τρίτο λιοντάρι.

Κάπως έτσι, το ένα λιοντάρι διαδέχεται το άλλο. Μια καθυστέρηση μετατρέπεται σε καταστροφή, μια επαγγελματική απογοήτευση σε απόδειξη ότι δεν είσαι αρκετά ικανή και ένα αναπάντητο μήνυμα σε φόβο απόρριψης.

Τα γεγονότα είναι πραγματικά.

Είναι όμως κάθε δυσκολία κι ένας κίνδυνος από τον οποίο πρέπει να σωθείς;

Το παράδοξο είναι ότι ενώ κανένα πραγματικό λιοντάρι δεν σε κυνηγάει, το σώμα σου αντιδράει σαν να απειλείται. Κι αυτό γιατί το άγχος δεν δημιουργείται μόνο από όσα μας συμβαίνουν, αλλά και από το νόημα που τους δίνουμε.