Ίσως δεν χρειάζεται να ξεκαθαρίσουν όλα σήμερα

Σου έχει τύχει ποτέ να ξυπνάς και το μυαλό σου να μοιάζει με δωμάτιο χωρίς παράθυρα; Σκέψεις στοιβαγμένες η μία πάνω στην άλλη, λέξεις που δεν ειπώθηκαν, φόβοι που δεν μπορείς να ονομάσεις με ακρίβεια. Μια αίσθηση πίεσης που κάνει την ημέρα να ξεκινάει κουραστικά.

Κάτι τέτοιες στιγμές, δεν νιώθεις το μυαλό σου χαοτικό επειδή απαραίτητα κάτι δεν πάει καλά. Ίσως προσπαθεί να διαχειριστεί περισσότερα απ’ όσα αντέχει εκείνη τη στιγμή. Το έχεις σκεφτεί; Ρόλους, υποχρεώσεις, προσδοκίες, εκκρεμότητες, επιθυμίες, εσωτερικές συγκρούσεις. Όλα μαζί, σαν ένα συρτάρι που δεν κλείνει πλέον όσο κι αν το πιέζεις.

Πολλές φορές αυτή η εμπειρία συνοδεύεται από μια ενοχή: από τη σκέψη ότι «θα θέλαμε» να είμαστε πιο ήρεμες ή πιο συγκεντρωμένες. Κι όμως, η σύγχυση δεν είναι απαραίτητα κάτι που πρέπει να διορθωθεί.

Το χάος σε περιόδους αλλαγής

Σκέψου… Όταν μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας δεν μας αντιπροσωπεύει πια και η επόμενη δεν έχει ακόμη σχηματιστεί, τι δημιουργείται; Χάος. Και τώρα σκέψου και κάτι άλλο: όταν το φαγητό καίγεται στο ταψί και εσύ αρχίζεις να τρίβεις με βιασύνη και ένταση, τι είναι το μόνο που καταφέρνεις; Να κουραστείς και να μην έχεις το αποτέλεσμα που θέλεις. Αν όμως το αφήσεις να μουλιάσει, δώσεις λίγο χρόνο στο νερό και στο ταψί να δουλέψουν; Τα υπολείμματα φεύγουν σχεδόν μόνα τους, ακριβώς! Ή αλλιώς: ο χρόνος τις περισσότερες φορές κάνει τη δουλειά του, χωρίς να χρειαστεί να εξαντληθείς.

Κάπως έτσι λειτουργεί και το μυαλό. Όταν όλα μέσα σου ζητούν ταυτόχρονα προσοχή, η βιασύνη να τα τακτοποιήσεις μπορεί να σε εξαντλήσει περισσότερο από το ίδιο το βάρος τους. Κάποιες φορές, το πιο φροντιστικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι απλά εκεί για εσένα (ναι, όχι να αναζητάς λύσεις άμεσες!).

Αναδιαμόρφωση τώρα

Τότε, σιγά σιγά, το μυαλό αρχίζει να μοιάζει λιγότερο με κλειστό δωμάτιο και περισσότερο με χώρο που αερίζεται. Κάποια πράγματα ίσως παραμένουν άλυτα, άλλα δεν πιέζουν με τον ίδιο τρόπο.

Και τελικά, ίσως το χάος του μυαλού να μην είναι πάντα σημάδι ότι χανόμαστε. Ίσως να είναι ένδειξη ότι κάτι μέσα μας αναδιαμορφώνεται. Ότι μαθαίνουμε να υπάρχουμε λίγο πιο κοντά σε αυτό που συμβαίνει τώρα, χωρίς να το πιέζουμε να γίνει κάτι άλλο. Γιατί συχνά, πριν μπει τάξη, χρειάζεται απλώς να υπάρξει χώρος. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, κάτι νέο βρίσκει σιγά σιγά τη θέση του.