Magic Diaries #32: Όσα έμειναν μέσα μου μετά το «ΑΞΙΑ»

Κάθε φορά που ξεκινά ένας γυναικείος κύκλος, νομίζω πως έχω περίπου μια εικόνα για το τι θα συναντήσουμε. Και κάθε φορά διαψεύδομαι όμορφα.

Το «ΑΞΙΑ» ολοκληρώθηκε πριν λίγες μέρες και, όπως συμβαίνει συχνά μετά από τέτοιες συναντήσεις, έμεινα να σκέφτομαι όλα όσα ειπώθηκαν και κυρίως… βιώθηκαν. Γιατί οι γυναίκες όταν νιώσουν ασφάλεια λένε αλήθειες. Και αυτές οι αλήθειες μοιάζουν τρομακτικά μεταξύ τους.

Μπήκαμε στον κύκλο μιλώντας για αυτοεκτίμηση και αυταξία. Περίμενα να συζητήσουμε για αυτοπεποίθηση, εικόνα εαυτού, προσωπική ενδυνάμωση. Και κάπως βρεθήκαμε να μιλάμε για το «όχι». Για την ενοχή. Για τις ανορίωτες σχέσεις. Για την ανάγκη να είμαστε βολικές. Για τους “ρόλους”.

Ένα από τα πιο δυνατά πράγματα που αναδύθηκε ήταν το πόσο δύσκολο παραμένει για πολλές από εμάς να δυσαρεστήσουμε. Όχι επειδή δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Αλλά επειδή φοβόμαστε τι θα συμβεί αν το κάνουμε. Μήπως πληγώσουμε, απογοητεύσουμε, θεωρηθούμε δύσκολες, εγωίστριες, “bitches” όπως χαρακτηριστικά είπε η Κ.

Και εκεί κατάλαβα ξανά κάτι που βλέπω χρόνια στη δουλειά μου αλλά δεν παύει να με αγγίζει: οι περισσότερες από εμάς δυσκολευόμαστε να βάλουμε όρια (σε εμάς, στους άλλους) επειδή έχουμε μάθει να συνδέουμε την αγάπη με την προσαρμογή.

Το “καλό παιδί” ήταν παρόν σχεδόν σε κάθε συνάντηση. Με διαφορετικές λέξεις, διαφορετικές ιστορίες, αλλά την ίδια αίσθηση. Να μη δημιουργώ πρόβλημα. Να αντέχω λίγο ακόμα. Να καταλαβαίνω τους άλλους. Να εξηγώ πολύ. Να μη φεύγει κανείς δυσαρεστημένος από εμένα.

Όπως (επίσης) αναδύθηκε, το πιο κουραστικό απ’ όλα είναι ότι πολλές φορές αυτή η στάση δεν μοιάζει καν με αυτοεγκατάλειψη (που είναι). Μοιάζει με χαρακτήρα. Με καλοσύνη. Με «έτσι είμαι εγώ». Μέχρι που κάποια στιγμή το σώμα αρχίζει να μιλά. Και εκεί άκουσα κάτι ακόμη που θέλω να κρατήσω από το «ΑΞΙΑ»: οι γυναίκες ξέρουν πολύ περισσότερα από όσα πιστεύουν.

Ξέρουν πότε μια σχέση δεν τις τιμά. Ξέρουν πότε υπερπροσφέρουν. Ξέρουν πότε καταπίνουν τη φωνή τους. Αυτό που συχνά λείπει δεν είναι η επίγνωση. Είναι η άδεια. Η εσωτερική άδεια να το παραδεχτούν και να κινηθούν αλλιώς χωρίς να καταρρεύσουν από ενοχή.

Και ίσως αυτό να ήταν τελικά το πιο συγκινητικό κομμάτι του κύκλου: Όχι οι μεγάλες αποκαλύψεις, ή οι βαρύγδουπες δηλώσεις, αλλά οι μικρές μετακινήσεις: Ένα «τελικά αυτό με πειράζει». Ένα «δεν θέλω πια να εξηγώ τόσο». Ένα «μπορώ να πω όχι και να παραμείνω καλή».

Αν έμαθα κάτι, προσωπικά, από το «ΑΞΙΑ» και τις γυναίκες που συμμετείχαν στον πρώτο του κύκλο, είναι πως η αυτοεκτίμηση χτίζεται στις μικρές καθημερινές στιγμές όπου επιλέγεις να μη σε εγκαταλείπεις. Και κάπως έτσι γεννήθηκε μέσα μου και η σκέψη για έναν νέο κύκλο.

Γιατί νιώθω πως υπάρχει ακόμη μια συζήτηση που θέλει να ανοίξει. Για το «εγώ και οι άλλοι». Για τις σχέσεις. Για το καλό κορίτσι που κουράστηκε να προσαρμόζεται υπερβολικά για να αγαπηθεί. Αλλά αυτή… είναι μια άλλη ιστορία! Σύντομα περισσότερα…