Διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας

Picture this. Μόλις έχω φύγει από το γραφείο και πετάγομαι μέχρι το φαρμακείο της γειτονιάς. Ανοίγοντας την πόρτα, έχω καταλάβει ήδη πως βρίσκομαι μούρη με μούρη με γνωστή που κάποτε κάναμε παρεούλα και συναντιόμασταν σε κάθε ευκαιρία. Χαμογελώ όπως πάντα, είμαι ευγενική όπως πάντα.

Φεύγοντας από το φαρμακείο με τη μικρή μου σακουλίτσα, αναρωτιέμαι: “μωρέ, μήπως έπρεπε να τη ρωτήσω τι κάνει και πώς είναι και να της πω ότι ιδέα δεν είχα πως δούλευε εκεί;”. Και πάνω στον εσωτερικό μονόλογο, συνειδητοποιώ πως δεν είμαι αναγκασμένη στην πραγματικότητα να μιλήσω παραπάνω.

Επειδή κάποτε δημιουργήσαμε κοινές αναμνήσεις, δεν της χρωστώ σουσού στο παρόν. Και στην πραγματικότητα, δε θέλω κιόλας. Δεν μας αναγκάζει κανείς να δίνουμε απεριόριστη πρόσβαση σε κάθε άνθρωπο τριγύρω μας. Ούτε ήθελα να μάθει τι κάνω, ούτε ήθελα να μάθω τι κάνει. Οπότε μια χαρά ήταν η τυπική στιχομυθία που είχαμε.

Όπως πολύ σοφά το είχε θέσει και η Taylor Swift:

“Think of your energy as if it’s expensive. As if it’s a luxury item. Not everyone can afford it. Not everyone has invested in you in order to be able to have the capital for you to care about this”.