Για πόσο θα δικαιολογούμε όσους δεν μας σέβονται;

«Ίσως περνάει κάτι δύσκολο», «Μπορεί να μην είναι στην καλύτερη φάση του», «Μάλλον τραβάει ζόρια», συνήθιζα να λέω στον εαυτό μου κάθε φορά που ο άλλος, ο χ, ψ άλλος δε μου συμπεριφερόταν καλά. «Συμπεριφέρεται καλά» για μένα ίσον με σέβεται, τόσο απλά. Και «με σέβεται» ίσον σέβεται την προσωπικότητά μου, τις επιλογές μου και κυρίως το χρόνο μου. Γιατί κυρίως το χρόνο μου; Γιατί μπορεί να μη με ξέρεις και από χτες για να σεβαστείς την προσωπικότητά μου, ούτε να είσαι κολλητή για να σεβαστείς τις επιλογές μου όμως αν δε μπορείς να σεβαστείς το χρόνο μου, δε μπορείς και δεν πρέπει να έχεις καμία θέση στη ζωή μου (πια). Επαγγελματικά, προσωπικά, πουθενά. Κάναμε όμως σοβαρή δουλίτσα για να φτάσουμε έως εδώ…

Δουλίτσα εσωτερική, βρώμικη, σιωπηλή. Με ξεβολέματα, με «μήπως είμαι υπερβολική;», με «μήπως ζητάω πολλά;», με εκείνα τα ωραία ροκανίσματα που κάνουμε κυρίως εμείς οι γυναίκες, επειδή μάθαμε να χωράμε, να καταλαβαίνουμε, να συγχωρούμε, να δίνουμε χρόνο. Πολύ χρόνο. Πολύτιμο χρόνο. «Όταν κλείνει μια πόρτα δε ξέρεις ποτέ τι κρύβεται από πίσω», προσπαθούσα να καθησυχάσω τις φίλες μου για την τοξική συνάδελφο, τη χειριστική μητέρα ακόμα και τα «διαβάστηκε» του μ@λάκα. Να εξισορροπήσω, να «λειάνω», να «ηρεμήσουν τα πνεύματα». Μέχρι που έμεινα κι εγώ στο «διαβάστηκε». 1, 2, 3. Και το «διαβάστηκε» δεν είναι πάντα ερωτικό. Όπως ούτε και ο μ@λάκας.

Ναι, όταν κλείνει μια πόρτα δε ξέρεις ποτέ τι κρύβεται από πίσω αλλά μη ξεχνάς ότι αυτό ισχύει και για σένα. Όλοι έχουν θέματα. Κι εσύ κι αυτή κι εγώ. Κι όταν το συνειδητοποιήσεις αυτό, τότε οι δικαιολογίες για τους άλλους, τελειώνουν. Γιατί μπορεί να τραβάς ζόρια, να παραμένεις άνθρωπος και να σέβεσαι τον άλλο και πόσω μάλλον αν εσύ είσαι η απόδειξη αυτού να μην επιτρέψεις στον άλλο να σου συμπεριφερθεί όπως ο ίδιος θεωρεί ότι κατά βάθος αξίζει. Γιατί εννοείται ότι συμπεριφερόμαστε στους άλλους όπως θεωρούμε ότι κατά βάθος αξίζουμε. Σόρρι νοτ σόρρι.

Με αισθάνεσαι κάπως έντονη ε; Και είμαι. Γιατί κουράστηκα να μεταφράζω την αγένεια σε κούραση, την αδιαφορία σε «δεν προλαβαίνει», την ασυνέπεια σε «έχει θέματα». Κουράστηκα να ντύνω την έλλειψη σεβασμού με ψυχολογικές αναλύσεις επιπέδου καφενείου. Γιατί, ας τα λέμε όπως είναι: όποιος θέλει, μπορεί. Και όποιος δεν μπορεί, δεν θέλει. Τόσο απλά. Όλα τα άλλα είναι φιοριτούρες για να μην κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Και η αλήθεια ξέρεις γιατί πολλές φορές είναι δύσκολη; Γιατί σε βάζει μπροστά στις επιλογές σου. Σου λέει «εσύ τον άφησες», «εσύ το επέτρεψες», «εσύ έμεινες». Όχι από αδυναμία απαραίτητα. Από καλοσύνη. Από ενσυναίσθηση. Από εκείνη τη γλυκιά παγίδα του «εγώ είμαι αλλιώς». Ε, λοιπόν, ναι. Είσαι αλλιώς. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να σε πατάνε.

Κάπου εκεί σταματάς να εξηγείς και αρχίζεις να επιλέγεις. Επιλέγεις πού δίνεις χρόνο, πού δίνεις ενέργεια, πού δίνεις εσένα. Καταλαβαίνεις ότι τα όρια δεν σε σκληραίνουν, σε προστατεύουν. Ότι η ενσυναίσθηση χωρίς αυτοσεβασμό είναι εξάντληση. Και ότι δεν χρειάζεται να σε καταλάβουν όλοι. Χρειάζεται μόνο να μην προδίδεις εσύ τον εαυτό σου. Αυτό δεν είναι εγωισμός, είναι ωριμότητα. Είναι το πιο καθαρό σου «αρκετά».