Όταν σταματάς να δίνεις για να αποδείξεις ότι αξίζεις

Σου έχει τύχει ποτέ να προσφέρεις με όλη σου την καρδιά και μετά, χωρίς να το καταλάβεις, να αρχίσεις να αναρωτιέσαι τι έχει απομείνει για σένα; Να θέλεις να φανεί η μοναδικότητα, το φως και η αλήθεια που κουβαλάς μέσα σου, για να νιώσεις ότι έχεις σημασία. Ίσως έχεις παρατηρήσει πως… κάπως έτσι, σιγά σιγά, αρχίζεις να δίνεις χωρίς όριο.

Πολλές φορές δεν είναι καν επιλογή. Είναι ένας τρόπος που έμαθες να υπάρχεις στον κόσμο: προσφέροντας. Γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία, έστω και για λίγο, νιώθεις πιο ορατή. Κι αυτό δεν είναι αδυναμία· είναι ένας τρόπος επιβίωσης που κάποτε σε προστάτευσε.

Από μικρή μπορεί να έμαθες, όπως πολλές από εμάς, να φοβάσαι τη μοναξιά. Να τη βλέπεις σαν κάτι που πρέπει να αποφύγεις, σαν ένδειξη ότι κάτι δεν πήγε σωστά. Σαν να μην αγάπησες αρκετά ή να μην προσπάθησες όσο έπρεπε. Και μεγαλώνοντας, η προσφορά έγινε σχεδόν αυθόρμητη. Έδινες χρόνο, φροντίδα, κατανόηση, χώρο. Όχι πάντα επειδή το επέλεγες, αλλά επειδή υπήρχε μέσα σου μια αίσθηση ότι έτσι μένεις κοντά στους άλλους.

Κι όμως, όσο περνάει ο καιρός, κάτι μέσα σου αρχίζει να αλλάζει. Σαν μια μικρή κόπωση που δεν εξηγείται εύκολα. Και τότε η προσφορά αρχίζει να αποκτά βάρος.

Η μοναξιά τελικά δεν είναι πάντα αυτό που φοβόμαστε περισσότερο. Πιο δύσκολη γίνεται συχνά η στιγμή που αρχίζεις να μετράς την αξία σου μέσα από τα βλέμματα των άλλων. Τότε οι σχέσεις γίνονται πιο εύθραυστες. Δίνεις για να σε προσέξουν, μένεις για να σε χρειάζονται, φωτίζεις για να σε θυμούνται. Και χωρίς να το καταλάβεις, το «είμαι εδώ» αποκτά προσδοκίες.

Ακόμη κι όταν υπάρχει αναγνώριση, κάτι μέσα σου μπορεί να μην ησυχάζει εντελώς. Σαν μια αίσθηση που επιστρέφει με διαφορετικά πρόσωπα, σε διαφορετικές στιγμές, αλλά με την ίδια υφή. Γιατί όταν η αξία σου αρχίζει να εξαρτάται από το χειροκρότημα, το φως σου δεν μένει το ίδιο — θολώνει.

Όπως γράφει και ο Γιώργος Λεμπέσης στο βιβλίο του, «Μονόκερως», όσο περισσότερο προσπαθείς να αποδείξεις τη μαγεία σου, τόσο πιο εύκολα μπορεί να απομακρυνθείς από αυτή.

Μέσα σε αυτή τη σιωπή, όμως, υπάρχει και κάτι διαφορετικό. Μια μικρή μετατόπιση. Μια ευκαιρία να σταθείς για λίγο με τον εαυτό σου, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις κάτι. Να παρατηρήσεις αυτό που υπάρχει ήδη, να το αναγνωρίσεις και να το αφήσεις να υπάρχει όπως είναι.

Κάπου εκεί, η προσφορά αρχίζει να αλλάζει: ρέει πιο ήσυχα, πιο φυσικά και δεν ζητά να γίνει αντιληπτή για να έχει αξία. Ίσως τελικά, η πληρότητα δεν βρίσκεται πάντα σε όσα προσθέτεις, αλλά σε όσα σταματάς να αρνείσαι μέσα σου. Ίσως μοιάζει περισσότερο με μια πιο ήσυχη σχέση με την αλήθεια σου. Με την αίσθηση ότι δεν χρειάζεται πια να αποδείξεις το φως σου για να ξέρεις ότι υπάρχει.