Τι μαθαίνουμε για εμάς όταν κάτι δεν πηγαίνει όπως θέλαμε

Πριν μερικές μέρες, σε μια συζήτηση με μια εργαζόμενη στην εταιρεία, μια φράση της έμεινε στο μυαλό μου και το βράδυ στο σπίτι τη σκεφτόμουνα συνέχεια:

«Δεν είναι ότι δεν είμαι καλά. Απλώς η ζωή μου δεν μοιάζει με αυτό που είχα φανταστεί».

Την κοίταξα χωρίς να πω κάτι, σα να ήθελα λίγο χρόνο να το επεξεργαστώ.

Με έναν τρόπο, όλοι κουβαλάμε μια εικόνα για τη ζωή που θα θέλαμε να ζήσουμε. Άλλοι πιο καθαρή, άλλοι πιο θολή. Πώς πιστεύαμε ότι θα είμαστε σε μια ηλικία, τι θα είχαμε καταφέρει, πόσο ήρεμοι θα νιώθαμε, πόσο τακτοποιημένα θα ήταν τα πράγματα, πόσο κοντά θα βρισκόμασταν σε εκείνη την εκδοχή του εαυτού μας που κάποτε φανταστήκαμε.

Και μετά… έρχεται η πραγματικότητα.

Κάποια πράγματα γίνονται, άλλα δεν γίνονται ποτέ, άλλα αργούν κι άλλα γίνονται αλλά όχι όπως τα περιμέναμε. Μπορεί να έχουμε μια δουλειά αλλά να μη μας γεμίζει όπως φανταζόμασταν. Μπορεί να έχουμε οικογένεια αλλά να νιώθουμε εξαντλημένες. Μπορεί να έχουμε πετύχει πολλά και παρ’ όλα αυτά να αναρωτιόμαστε γιατί δεν νιώθουμε όπως περιμέναμε ότι θα νιώθαμε.

Αυτή η απόσταση ανάμεσα στο «έτσι το φανταζόμουν» και στο «έτσι είναι» μερικές φορές πονάει πολύ. Πονάει όχι μόνο για όσα δεν έγιναν, αλλά και για την εικόνα που χρειάζεται σιγά σιγά να αποχαιρετήσουμε. Για τον εαυτό που νομίζαμε ότι θα γίνουμε. Για το πλάνο που κάποτε  μας έκανε να νιώθουμε ασφαλείς.

Έχεις σκεφτεί όμως ότι μέσα σε αυτή τη ματαίωση ίσως να ξεκινάει μια πιο αληθινή γνωριμία με τον εαυτό σου;

Όταν κάτι δεν πηγαίνει όπως το ήθελες, ίσως να σου δίνεται η δυνατότητα να δεις τι έχει πραγματικά αξία για εσένα. Γιατί πίσω από κάθε απογοήτευση υπάρχει συνήθως μια ανάγκη. Μπορεί να είναι η ανάγκη για ασφάλεια, για αναγνώριση, για αγάπη, για ελευθερία. Η απογοήτευση, όσο άβολη κι αν είναι, δείχνει πού είχες ακουμπήσει την καρδιά σου.

Παράλληλα, μπορείς να δεις και τον τρόπο που αντιδράς. Θυμώνεις; Κλείνεσαι; Συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων; Μιλάς σκληρά στον εαυτό σου; Μπορείς να σταθείς για λίγο μέσα σε αυτό που νιώθεις, χωρίς να το βαφτίσεις αμέσως αποτυχία;

Κάπου εκεί αρχίζεις να ξεχωρίζεις την προσδοκία από την πραγματικότητα. Γιατί άλλο είναι να έχεις όνειρα και άλλο να μετράς την αξία σου μόνο με βάση το αν έγιναν ακριβώς όπως τα είχες φανταστεί. Η προσδοκία μπορεί να δείχνει τι αγαπάς. Η πραγματικότητα όμως δείχνει από που μπορείς να ξεκινήσεις τώρα.

Το σημείο εκκίνησης δεν είναι η ζωή που δεν ήρθε, αλλά η ζωή που είναι εδώ.

Και ίσως τελικά η πιο ουσιαστική ερώτηση να μην είναι «γιατί δεν πήγε όπως το ήθελα;» αλλά «τώρα που δεν πήγε όπως το ήθελα, ποια είμαι εγώ μέσα σε αυτό;»

Γιατί κάποιες φορές, όταν η ζωή δεν μοιάζει με αυτό που είχες σχεδιάσει, δεν σημαίνει ότι απέτυχες. Ίσως απλώς ανοίγει ο χώρος για μια πιο ήσυχη, πιο τρυφερή, πιο αληθινή γνωριμία με τον εαυτό σου.