Οι σχέσεις δεν αρχίζουν με το «σε θέλω» αλλά με το «σε νιώθω»

Πριν από λίγες μέρες με πήρε τηλέφωνο μια φίλη. «Θέλω να σε δω, δεν είμαι πολύ καλά» μου είπε. Βρεθήκαμε σε ένα μικρό καφέ στο κέντρο της πόλης. Από τη στιγμή που κάθισε απέναντί μου, κατάλαβα ότι την απασχολούσε κάτι σύνθετο. «Με θέλει, το ξέρω ότι με θέλει. Μου το δείχνει, με ψάχνει, με διεκδικεί». «Αυτό είναι όμορφο», της απάντησα. «Ναι, αλλά δεν μπορεί να με νιώσει και αυτό με πονάει».

Μου περιέγραψε έναν άνθρωπο που στην αρχή την έκανε να αισθανθεί πολύ ξεχωριστή. Υπήρχε ένταση, ενδιαφέρον, χημεία. Βλέμματα που της δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση πως κάποιος μπορούσε να δει ακόμη και τις πιο κρυφές πλευρές της και να τις αποδεχτεί. Κάπως έτσι πίστεψε πως είχε ξεκινήσει μια ουσιαστική σχέση. Όσο περνούσε όμως ο καιρός, άρχισε να καταλαβαίνει κάτι πολύ βαθύτερο.

Είναι τελείως διαφορετικό να σε θέλει κάποιος από το να μπορεί πραγματικά να αγγίξει τον εσωτερικό σου κόσμο. Εκείνος την ήθελε όταν χαμογελούσε, όταν ήταν ανάλαφρη, θετική, διαθέσιμη, όταν δημιουργούσε μέσα στη σχέση ζεστασιά και ηρεμία. Όταν όμως λύγιζε, εκείνος απομακρυνόταν. Όταν πληγωνόταν, εκείνος αμυνόταν.

Κάθε φορά που προσπαθούσε να του εξηγήσει τι την πονάει, ένιωθε πως μιλούσαν δύο διαφορετικές γλώσσες. «Ξέρεις ποιο είναι το πιο κουραστικό;» με ρώτησε κάποια στιγμή. «Να πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεις ότι έχεις δικαίωμα να έχεις και εσύ ανάγκες».

Ίσως τελικά να μπερδεύουμε την επιθυμία με τη σύνδεση.

Το «σε θέλω» μπορεί να είναι έντονο, παθιασμένο, μεθυστικό. Μπορεί να σε κάνει να νιώσεις σημαντικός και απαραίτητος στον κόσμο κάποιου άλλου. Όμως δεν σημαίνει πάντα ότι ο άλλος μπορεί να αντέξει τις δύσκολες πλευρές σου. Δεν σημαίνει ότι μπορεί να μείνει δίπλα σου όταν κουραστείς, όταν φοβηθείς, όταν αρχίσεις να διεκδικείς χώρο, φροντίδα και συναισθηματική παρουσία.

Μήπως το «σε θέλω» αφορά αυτό που παίρνει κάποιος από εσένα, ενώ το «σε νιώθω» αφορά το κατά πόσο μπορεί να σταθεί δίπλα σου;

Ίσως τελικά η αληθινή σύνδεση να μην κρύβεται μόνο στο «σε θέλω», αλλά στο «σε βλέπω», σε εκείνη τη σπάνια ικανότητα να παραμένεις παρών ακόμη κι όταν ο άλλος δεν είναι εύκολος, ούτε φωτεινός, ούτε απλός.

Στις σχέσεις που αντέχουν υπάρχει χώρος όχι μόνο για την επιθυμία, αλλά και για την αλήθεια. Για τις σιωπές, τις ρωγμές, τις ανάγκες που προσπαθούν να ακουστούν. Ίσως εκεί, όταν δεν χρειάζεται να κρύβεσαι για να αγαπηθείς, να γεννιέται κάτι πιο ουσιαστικό από τον ενθουσιασμό. Μια συναισθηματική παρουσία που δεν βασίζεται μόνο στο «σε θέλω», αλλά στο «σε νιώθω».