Κάποια τραπέζια δεν μου κάνουν πια καμία όρεξη

Πριν από λίγες εβδομάδες βρέθηκα σε ένα event με αρκετό κόσμο. Κόσμο που γνωριζόμαστε χρόνια μεταξύ μας, που έχουμε αγαπηθεί πολύ, έχουμε μαλώσει, έχουμε μονιάσει, κάποιοι έχουμε “σπάσει”, αλλά κατά βάση ξέρουμε ο ένας τον άλλον “καλά”.

Κάποια στιγμή, η κουβέντα γύρισε σε μια κοινή γνωστή.

«Καλέ, αυτή είναι ένα κινούμενο δράμα».

«Δεν αντέχεται…».

«Νόμιζα πως θα ίσιωνε με τα χρόνια αλλά πραγματικά ό,τι κάνει είναι για το φαίνεσθαι».

Τα σχόλια έπεφταν το ένα μετά το άλλο. Κάποιοι γελούσαν, κάποιοι συμπλήρωναν πληροφορίες, κάποιος θυμήθηκε κι ένα περιστατικό τριών καλοκαιριών πριν, λες και κρατούσε αρχείο. Δέκα λεπτά αργότερα, το κινητό μιας κοπέλας από την παρέα χτύπησε.

«Α, η Σοφία είναι! Της είπα να έρθει για ένα ποτό!»

Πάγωσα. Έχω εξοικειωθεί με το να αισθάνομαι “εξωγήινη” σε αρκετά περιβάλλοντα, αλλά κάτι τέτοια με ξεπερνούν. Πώς γίνεται να μιλάς έτσι για έναν άνθρωπο και, την ίδια στιγμή, να θέλεις να κάθεται δίπλα σου;

Δεν είναι το κουτσομπολιό που με κουράζει. Είναι η υποκρισία.

Ας είμαστε ειλικρινείς: όλοι έχουμε σχολιάσει ανθρώπους. Όλοι έχουμε γυρίσει σπίτι και έχουμε πει «δεν μου άρεσε καθόλου η συμπεριφορά του». Άλλο όμως αυτό κι άλλο να διαλύεις την εικόνα κάποιου όταν λείπει και, μόλις εμφανιστεί, να σηκώνεσαι να τον αγκαλιάσεις σαν να είναι ο αγαπημένος σου άνθρωπος στον κόσμο. Προσωπικά, αυτό με ξεπερνάει.

Δεν χρειάζεται να συμπαθούμε όλους τους ανθρώπους. Και δεν γίνεται. Χρειάζεται όμως να είμαστε έντιμοι απέναντί τους και αν με ρωτάς, με αυτόν τον τρόπο είμαστε έντιμοι και απέναντι στον εαυτό μας..

Στην τελική, αν δεν θέλεις κάποιον στη ζωή σου, μην τον καλείς στο τραπέζι σου. Κι αν τον καλείς, ίσως αξίζει να αναρωτηθείς γιατί τον καταδικάζεις κάθε φορά που φεύγει.

Ίσως φοβόμαστε περισσότερο την ειλικρίνεια

Για πολλά χρόνια προσπαθούσα να εξηγήσω τέτοιες συμπεριφορές.

«Έτσι μεγάλωσε…»

«Δεν θέλει να στενοχωρήσει κανέναν»

«Τι θα πει ο κόσμος αν απομακρυνθεί;»

Έδινα πάντα ένα ελαφρυντικό. Μέχρι που κάποια στιγμή ξεκίνησα να βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά. Η μόνιμη προσπάθεια να δικαιολογώ όσα δεν μου έκαναν πια καμία αίσθηση είχε να κάνει τελείως με εμένα και όχι με τους άλλους. Καμία φορά οι “άλλοι” όπως έχουμε ξαναπεί μπορεί να είναι απλά μ@λ@κες.

Ζούμε σε μια εποχή που μιλάμε περισσότερο από ποτέ για ψυχική υγεία, για όρια, για σχέσεις, για αυτογνωσία. Υπάρχουν ψυχοθεραπευτές, ομάδες υποστήριξης, βιβλία, podcasts, ακόμη και δωρεάν γραμμές βοήθειας για όποιον δυσκολεύεται πραγματικά.

Κάποια στιγμή, επιτέλους, χρειάζεται να σταματήσουμε να βαφτίζουμε την ανωριμότητα «χαρακτήρα», ή την υποκρισία «κοινωνικότητα».

Ο κύκλος μικραίνει, επιτυχία

Αν με ρωτούσε κάποιος τι άλλαξε περισσότερο όσο μεγαλώνω, δεν θα έλεγα η υπομονή μου. Θα έλεγα τα κριτήριά μου. Ποτέ δε με “έκαιγε” να ανήκω, σήμερα όμως με νοιάζει πιο πολύ από ποτέ να νιώθω ασφαλής.

Και ασφάλεια, για μένα, δεν είναι να έχεις πολλούς ανθρώπους γύρω σου. Είναι να ξέρεις ότι όταν σηκωθείς από το τραπέζι, δεν θα γίνεις το επόμενο θέμα της συζήτησης. Προσωπικά, δε με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που θα συμφωνήσουν μαζί μου σε όλα, αλλά εκείνοι που, αν έχουν κάτι να μου πουν, θα το πουν σε εμένα.

Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται ωριμότητα ή απλώς λιγότερη ανοχή. Ξέρω όμως ότι σήμερα προτιμώ μια αμήχανη ειλικρίνεια από μια άψογη υποκρισία. Και, μεταξύ μας; Κοιμάμαι πολύ πιο ήσυχα έτσι.