Μεγαλώσαμε αλλιώς: γιατί κάποιες φιλίες δεν μας χωράνε πια

Υπάρχει μια στιγμή που το καταλαβαίνεις χωρίς δράμα. Απλώς κάθεσαι απέναντι από μια φίλη που έχεις χρόνια στη ζωή σου και νιώθεις ότι κάτι δεν κουμπώνει. Ότι κάτι είναι «αλλιώς». Ότι εσύ, ή εκείνη, δεν είστε οι ίδιες.

Μεγαλώνοντας, οι ζωές μας γεμίζουν. Με παιδιά, με ευθύνες, με γονείς που χρειάζονται φροντίδα, με δουλειές που δεν συγχωρούν λάθη, με ένα μυαλό που τρέχει συνεχώς. Και τότε είναι που συνειδητοποιούμε κάτι σημαντικό: αληθινή φιλία σημαίνει να νιώθεις ότι σε καταλαβαίνουν. Ότι σε σέβονται. Και το κυριότερο; Ότι δε χρειάζεται να εξηγείς τα βασικά. Όλα τα άλλα, έπονται.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που κρατάει μια φιλία δεν είναι τα χρόνια, είναι οι κοινές αξίες.

Όταν δημιουργείται το χάσμα  

Μπορεί στα δεκαεφτά μου να έβρισκα διασκεδαστικό το φτυάρι που έβγαζες για τη Χ γνωστή μας, μπορεί να συνέβαλα κιόλας με τον τρόπο μου, μπορεί να μη με ένοιαζε τόσο η στάση σου απέναντι στο περιβάλλον, μπορεί και να γελούσα με τη ψυχή μου με κάποια σeξιστικά σου αστεία. Τώρα, θα το πω όπως το αισθάνομαι ακριβώς: υ πο φέ ρω.

Το πώς βλέπουμε τη ζωή, το πως στεκόμαστε απέναντι στους άλλους, το τι θεωρούμε σημαντικό, το που βάζουμε τα όριά μας και κυρίως πώς, η πλευρά της ιστορίας στην οποία στο τώρα, –πρόσεχε, χρόνος ενεστώτας-, επιλέγουμε να είμαστε, αυτό μας κάνει φίλες. Επίσης στο τώρα. Δεν είμαστε δεκαεφτά, το ξαναλέω.

Όταν αυτά αρχίσουν να αποκλίνουν, δεν αργεί να φανεί το χάσμα. Και το βλέπεις σε μικρά πράγματα: στα σχόλια που σε ενοχλούν λίγο παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε, στην έλλειψη κατανόησης σε κάτι που για εσένα είναι αυτονόητο, στο timing που δεν συγχρονίζεται ποτέ… Μας αρέσει δε μας αρέσει δεν φτάνει να αγαπιόμαστε. Πρέπει και να ταιριάζουμε στο σήμερα.

Οι φιλίες δεν είναι μουσείο

Οι φιλίες δε συντηρούνται επειδή «ήμασταν κάποτε πολύ κοντά». Ζουν ή δεν ζουν στο τώρα. Και ναι, υπάρχουν φορές που το πιο έντιμο πράγμα δεν είναι να κρατηθείς με νύχια και με δόντια αλλά να χαλαρώσεις το κράτημα. Να μην πιέσεις άλλο μια δυναμική που έχει αλλάξει. Να αποδεχτείς ότι κάποιοι άνθρωποι ήταν για μια συγκεκριμένη εκδοχή σου.

Αν είναι εύκολη διαδρομή; Προσωπικά, τη βρίσκω μια από τις πιο επίπονες που μπορεί να βιώσει στη ζωή του ένας άνθρωπος. Όμως! Μη μπερδευόμαστε: δε σημαίνει ότι δεν αγάπησες ή δεν αγαπήθηκες. Σημαίνει ότι η ζωή σας πήγε σε διαφορετικές κατευθύνσεις.

Και κάπου εδώ θέλω να είμαι ειλικρινής: προτιμώ μια απόσταση με αξιοπρέπεια, παρά μια εγγύτητα που με φθείρει. Προτιμώ να χαθούμε λίγο, παρά να μείνουμε από συνήθεια και να αρχίσουμε να ξεφτιλίζουμε αυτό που κάποτε ήταν όμορφο.

Γιατί υπάρχει κάτι πολύ πιο λυπηρό από το να τελειώνει μια φιλία: να συνεχίζεται χωρίς ουσία.

Δεν χρειάζεται πάντα να πούμε «τέλος»

Μερικές φορές αρκεί να αλλάξουμε στάση. Να μην απαντάμε όπως πριν. Να μη μοιραζόμαστε τα πάντα. Να αφήσουμε τελοσπαντων τη σχέση να βρει το νέο της σχήμα χωρίς ενοχές και χωρίς εξηγήσεις. Άλλωστε, βαθιά μέσα μας «ξέρουμε». Ποιος ο λόγος να υποκρινόμαστε;

Προσωπικά, προτιμώ να κρατάω τις στιγμές, τα γέλια, τα inside jokes που δεν θα καταλάβει ποτέ κανείς άλλος, τα «ήμασταν μαζί όταν…», αλλά κρατάω και κάτι ακόμα: το δικαίωμά μου να μην ανήκω πια εκεί.

Και αν κάποια στιγμή ξανασυναντηθούμε, με άλλες συνθήκες, με άλλη ωριμότητα, με κοινό έδαφος ξανά, θα είναι όμορφο. Αληθινά όμορφο.

Μέχρι τότε, επιλέγω να σέβομαι αυτό που είχαμε… χωρίς να επιμένω σε αυτό που δεν είμαστε πια. Και είμαι πολύ οκ με αυτό.