in ,

Μήπως φοβόμαστε πια να μιλήσουμε στο γραφείο;

Ένας εργασιακός χώρος δεν γίνεται πιο ανθρώπινος όταν όλοι φοβούνται μήπως πουν κάτι λάθος.

Γράφει η Μαρία Αγελαδά, HR Manager & Workplace Storyteller

«Έλα μωρέ, πλάκα κάναμε!»

«Ε, τότε καλύτερα να μη λέμε τίποτα πια!»

Δύο φράσεις που πιθανόν έχουμε ακούσει στον εργασιακό χώρο: η πρώτη όταν ένα σχόλιο δεν γίνεται και τόσο καλά δεκτό. Η δεύτερη όταν κάποιος αισθάνεται ότι πρέπει να σκέφτεται δύο φορές πριν μιλήσει. Και κάπου ανάμεσά τους βρίσκεται μια συζήτηση που αξίζει να κάνουμε.

Τα τελευταία χρόνια μιλάμε, και πολύ σωστά, περισσότερο για τα όρια στη συναδελφική επικοινωνία. Για αστεία που αναπαράγουν στερεότυπα, σεξιστικές συμπεριφορές και προκαταλήψεις που κάποιες φορές μετατρέπονται σε πραγματικές διακρίσεις. Έχουμε γίνει πιο προσεκτικοί απέναντι σε πράγματα που παλαιότερα ίσως προσπερνούσαμε. Και αυτό είναι θετικό.

Αναρωτιέμαι, όμως, μήπως στην προσπάθειά μας να μη θίξουμε κανέναν, αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε ακόμη και την πιθανότητα μιας παρεξήγησης ως πρόβλημα. Σαν να πρέπει κάθε κουβέντα να είναι τόσο προσεκτικά διατυπωμένη, ώστε να μην αφήνει κανένα περιθώριο ενόχλησης.

Είναι όμως αυτό πραγματικά ένα καλύτερο εργασιακό περιβάλλον;

Ας σκεφτούμε δύο στελέχη που υποστηρίζουν δυναμικά την άποψή τους σε ένα meeting. Ο άνδρας μπορεί να χαρακτηριστεί αποφασιστικός. Η γυναίκα, δύσκολη στη συνεργασία. Ή μια εργαζόμενη που επιστρέφει από άδεια μητρότητας και δεν αναλαμβάνει ένα απαιτητικό project, επειδή ο manager της θεωρεί ότι θα προτιμούσε λιγότερη πίεση. Χωρίς να τη ρωτήσει!

Δεν χρειάζεται να υπάρχει κακή πρόθεση για να προκύψει άνιση μεταχείριση

Μερικές φορές αρκούν οι παραδοχές που κάνουμε για τους άλλους. Και όταν αυτές επηρεάζουν επαγγελματικές ευκαιρίες, το θέμα ξεπερνά κατά πολύ ένα ατυχές σχόλιο.

Το ότι ορισμένες συμπεριφορές έχουν πραγματικές συνέπειες, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε κάθε καθημερινή αλληλεπίδραση με την ίδια καχυποψία.

Μια γυναίκα βλέπει έναν συνάδελφό της και του λέει: «Τι ωραίο χρώμα πουκάμισο!». Τόσο απλό. Γιατί να πρέπει να σκεφτεί αν θα παρεξηγηθεί; Και γιατί ένας άνδρας να διστάζει να κάνει ένα αντίστοιχο σχόλιο σε μια συνάδελφό του; 

Δεν είναι κάθε κομπλιμέντο φλερτ. Ούτε κάθε αστείο σεξιστικό. Προφανώς υπάρχουν όρια. Ένα φιλικό σχόλιο δεν είναι το ίδιο με επίμονες προσωπικές παρατηρήσεις που φέρνουν κάποιον σε δύσκολη θέση. Αλλά δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε κάθε αυθόρμητη κουβέντα σαν να κρύβει κάποια ύποπτη πρόθεση.

Το ίδιο ισχύει και στις επαγγελματικές συζητήσεις.

Ο manager που διστάζει να δώσει αρνητικό feedback μήπως θεωρηθεί προκατειλημμένος. Ο συνάδελφος που αποφεύγει μια έντονη διαφωνία μήπως χαρακτηριστεί προσβλητικός. Ο άνθρωπος που σκέφτεται «άσ’ το καλύτερα» πριν πει κάτι απολύτως συνηθισμένο.

Αν φτάσουμε εκεί, τι έχουμε καταφέρει; Ένα περιβάλλον όπου όλοι μιλούν πιο προσεκτικά, αλλά ίσως λιγότερο ειλικρινά. Όπου οι σχέσεις γίνονται πιο τυπικές και η καθημερινότητα λιγότερο ανθρώπινη.

Δεν είναι πρόοδος να αντικαθιστούμε τον φόβο της υποτίμησης με τον φόβο της παρεξήγησης

Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση. Μπορεί να ανησυχούμε μήπως ένα αθώο σχόλιο παρεξηγηθεί, την ίδια στιγμή που πολύ πιο ουσιαστικές μορφές απαξίωσης περνούν χωρίς την ίδια προσοχή.

Ένας προϊστάμενος μπορεί να διαφωνήσει με την εκτίμηση ενός εργαζομένου για τη συνεισφορά του. Όταν όμως αντί για επιχειρήματα αμφισβητεί την ίδια του την κρίση, δεν δίνει feedback. Τον μειώνει. Και αυτό δεν χρειάζεται να έχει σεξιστικό περιεχόμενο για να είναι προβληματικό.

Από την οπτική του HR, εδώ βρίσκεται ένα σημαντικό μέρος της συζήτησης.

Μπορούμε να δημιουργούμε πολιτικές, να οργανώνουμε trainings και να επιλέγουμε προσεκτικά τις λέξεις μας. Όλα χρήσιμα. Αλλά αν εξακολουθούμε να αξιολογούμε διαφορετικά την ίδια συμπεριφορά ή να αποκλείουμε ανθρώπους από ευκαιρίες βάσει στερεοτύπων, τι ακριβώς έχουμε αλλάξει;

Μπορεί να έχουμε μάθει να προσέχουμε περισσότερο τι λέμε. Έχουμε μάθει όμως να προσέχουμε εξίσου το πώς φερόμαστε;

Η δουλειά δεν είναι μόνο στόχοι, διαδικασίες και αξιολογήσεις. Είναι και οι κουβέντες στον διάδρομο, τα πειράγματα στο διάλειμμα, ένα κομπλιμέντο, μια διαφωνία που πέντε λεπτά αργότερα έχει ξεχαστεί. Θα θέλαμε άραγε να χάσουμε όλα αυτά στο όνομα ενός εργασιακού περιβάλλοντος που προσπαθεί να είναι διαρκώς άψογο;

Ένας εργασιακός χώρος δεν γίνεται πιο ανθρώπινος όταν όλοι φοβούνται μήπως πουν κάτι λάθος. Γίνεται όταν μπορούν να μιλούν ελεύθερα, να διαφωνούν και να αστειεύονται, χωρίς να χάνεται ο σεβασμός.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

GIPHY App Key not set. Please check settings

Περίοδος και διατροφή: ο οδηγός που θα ήθελες να ξέρεις νωρίτερα

Δεν είναι μόνο πόσα χρόνια θα ζήσουμε, είναι και πώς θα τα ζήσουμε