Δεν χρειαζόμαστε πάντα λύσεις, αλλά κάποιον να είναι πραγματικά εκεί

Σεπτέμβρης. Επιστρέφουμε στους ρυθμούς, στις υποχρεώσεις, αλλά και στους ανθρώπους που, για λίγο, είχαμε χάσει από την καθημερινότητά μας. Εν ολίγοις, ξαναβρισκόμαστε και πριν καλά καλά ξεκινήσει η κουβέντα, ρωτάμε αυθόρμητα ο ένας τον άλλον: «Πώς είσαι;», «Καλά.».

Και συνεχίζουμε, τις περισσότερες φορές, χωρίς να σκεφτούμε ότι πίσω από αυτό το «καλά» μπορεί να κρύβονται πολλά περισσότερα απ’ όσα φαίνονται.

Ένας άνθρωπος που πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι προσπαθώντας να βρει λίγη ηρεμία από τις σκέψεις που δεν σταματούσαν στιγμή. Που κοιτάζει τον χειμώνα που έρχεται και όλα όσα έχει μπροστά του μοιάζουν ήδη βουνό. Που εκείνο το πρωί χρειάστηκε όλη του τη δύναμη μόνο και μόνο για να σηκωθεί από το κρεβάτι και να βγει από το σπίτι. Ή που εδώ και καιρό δεν ανυπομονεί για τίποτα και βλέπει πράγματα που κάποτε αγαπούσε να μην του δίνουν πια την ίδια χαρά.

Εμείς, μπορεί να τον συναντήσουμε, να ακούσουμε αυτό το τυπικό «καλά», χωρίς να γνωρίζουμε τίποτα απ’ όσα προηγήθηκαν μέχρι να φτάσει απέναντί μας.

Πριν από λίγες μέρες, με την ιδιότητά μου ως coach, συνάντησα για πρώτη φορά μια ομάδα ανθρώπων. Από τις πρώτες κιόλας στιγμές, η κουβέντα απέκτησε ρυθμό και οι ερωτήσεις άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη. Οι απόψεις άλλοτε συναντιόνταν κι άλλοτε συγκρούονταν. Η κουβέντα μπορούσε να γίνει δύσκολη και λίγο αργότερα, μια αυθόρμητη ατάκα να μας κάνει όλους να γελάσουμε.

Δεν χρειαζόταν να συμφωνούν όλοι, ούτε να βρίσκουν πάντα τις σωστές λέξεις. Ο καθένας είχε  χώρο να μιλήσει, να διαφωνήσει, ακόμη και να πει κάτι που δεν ήταν εύκολο να ειπωθεί. Και κυρίως, να ακουστεί χωρίς κάποιος να βιαστεί να δώσει μια συμβουλή ή μια εύκολη απάντηση. Όσο περνούσε η ώρα, γινόταν όλο και πιο αισθητό αυτό που υπήρχε ήδη ανάμεσά μας. Η αίσθηση του «μαζί».

Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι η μοναξιά δεν έχει πάντα να κάνει με το αν είσαι μόνος, αλλά με το αν έχεις έναν άνθρωπο στον οποίο μπορείς να πεις «δεν είμαι καλά» και να μη χρειαστεί να πεις τίποτα περισσότερο.

Όταν κάποιος μας εμπιστεύεται κάτι δύσκολο, ψάχνουμε αμέσως τι πρέπει να πούμε. Να τον καθησυχάσουμε, να τον συμβουλεύσουμε, να βρούμε μια λύση. Σαν να πρέπει οπωσδήποτε να κάνουμε κάτι για να τον βοηθήσουμε.

Κάποιες φορές όμως, το πιο σημαντικό είναι πολύ πιο απλό. Να είμαστε εκεί και να ακούσουμε. Να πούμε ή να δείξουμε «Σε νιώθω.». Να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου δεν χρειάζεται να είμαστε «καλά», να εξηγούμε ή να κρύβουμε αυτό που νιώθουμε. Έναν χώρο όπου μπορούμε απλώς να είμαστε ο εαυτός μας.

Ίσως αυτή είναι τελικά η δύναμη του «μαζί».

Δεν εξαφανίζει όσα μας δυσκολεύουν, αλλά μας κάνει να νιώθουμε πως, ακόμη κι όταν όλα γίνονται δύσκολα, δεν είμαστε μόνοι.