Το πιο όμορφο κεφάλαιο της ζωής σου ξεκινά τώρα

Συμβαίνει κάτι περίεργο με τις νέες αρχές. Τις έχουμε συνδέσει τόσο πολύ με ημερομηνίες, ημερολόγια και αποφάσεις, που καμιά φορά ξεχνάμε το πιο απλό: νέα αρχή μπορεί να είναι και μια οποιαδήποτε Τρίτη.

Κάθε Σεπτέμβρη το email μου γεμίζει με μηνύματα ανθρώπων που θέλουν να κάνουν την περίφημη “αλλαγή” και να αποκτήσουν “πειθαρχεία” γιατί… “δεν πάει άλλο” και γιατί “new season, new me –because i have to-“. Δε χρειάζεται να είναι Σεπτέμβριος αγαπητή Μαρία ούτε να έχεις καινούριο planner. Αρκεί που ξύπνησες σήμερα και υπάρχει ακόμη χρόνος να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό.

Aν με ρωτάς, αυτό από μόνο του είναι μια μικρή νίκη.

Δεν ξεκινούν όλα τον Σεπτέμβριο

Μας αρέσουν πολύ οι μεγάλες αρχές. Ξέρεις, αυτές που κάνουν κρότο. Η πρώτη μέρα στη νέα δουλειά. Το καινούργιο σπίτι. Η βαλίτσα που κλείνει και, αυτή τη φορά, δεν είναι για διακοπές αλλά για μια μόνιμη μετακόμιση στην επαρχία.

Την ίδια στιγμή, οφείλω να (μας) υπενθυμίσω (because i have to, new season, new us, -εννοείται πως είμαι κάπως ειρωνική, με αγάπη πάντα!-): μερικές από τις σημαντικότερες αρχές της ζωής μας δεν μοιάζουν καθόλου εντυπωσιακές.

Μπορεί να είναι η στιγμή που μια γυναίκα στα 40 της αποφασίζει να σπουδάσει αυτό που πάντα ονειρευόταν. Μια νέα γλώσσα που ξεκινά από το μηδέν, χωρίς να την ενδιαφέρει αν θα γίνει ποτέ fluent ή η απόφαση να διεκδικεί λίγο περισσότερο τον εαυτό της μέσα στην καθημερινότητα.

Μπορεί να είναι το «όχι» ενός ανθρώπου χωρίς να χρειάζεται να γράψει από κάτω ολόκληρη έκθεση ιδεών για να το δικαιολογήσει. Ο πρωινός καφές που αποφάσισε να φτιάξει μετά από καιρό που σηκωνόταν γύρω στο μεσημέρι. Να τηλεφωνήσει σε εκείνον τον φίλο που έχει χάσει. Να ζητήσει βοήθεια. Να βάλει επιτέλους ένα όριο εκεί που χρόνια έβαζε τον εαυτό του τελευταίο.

Η ζωή χρειάζεται νόημα

Πριν λίγες μέρες συνάντησα την Ελισάβετ, μια γυναίκα με θαυμάσιο χιούμορ και φοβερές ροζ ανταύγειες που είχα συναντήσει πριν χρόνια σε μια ομάδα. Το χιούμορ και το χαρακτηριστικό της γέλιο, τα είχε αντικαταστήσει ένα μαύρο σύννεφο, δε μπορώ να το περιγράψω διαφορετικά.

«Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο», μου είπε. «Απλώς νιώθω ότι κάθε μέρα είναι ίδια».

Το είπε σχεδόν αδιάφορα. Και αυτό ήταν το πιο ενδιαφέρον.

Η Ελισάβετ δεν ήταν δυστυχισμένη με τον “κλασικό” τρόπο που φανταζόμαστε τη δυστυχία. Η ζωή της, αν την έβλεπες απ’ έξω, ήταν μια χαρά. Δουλειά, άνθρωποι που αγαπούσε, σπίτι, υποχρεώσεις, Σαββατοκύριακα, διακοπές. Απλά… μέσα σε όλα αυτά είχε αρχίσει να αισθάνεται θεατής της ίδιας της ζωής της. «Πώς το κατάλαβες αυτό;» ίσως αναρωτηθείς. Έχω βρεθεί κι εγώ εκεί, θα σου απαντήσω. Και αν έχεις βρεθεί κι εσύ, τότε ξέρεις. Εύκολα αναγνωρίζεις.

«Πότε ήταν η τελευταία φορά που περίμενες κάτι με χαρά;» τη ρώτησα.

Σκέφτηκε αρκετά.

Σκούρα τα πράγματα σκέφτηκα κι εγώ.

Νόημα, που είσαι νόημα;

Είμαστε εδώ και αυτό δεν είναι λίγο

Καμιά φορά αισθάνομαι πως είτε η συσσωρευμένη κούραση χρόνων, είτε τα ανεπίλυτα τραύματα που επιμένουν να επανέρχονται και να πυροδοτούν καταστροφικά μας μοτίβα, είτε η ανύπαρκτη ιδανική ενθάρρυνση από το πλαίσιό μας, μας κάνουν να ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό: ότι η ζωή δεν θα έρθει κάποια στιγμή να γίνει ιδανική για να ξεκινήσουμε να τη ζούμε.

«Θέλεις πραγματικά να είσαι εδώ; Ή θέλεις να είσαι κάπου αλλού;» ρώτησα πριν λίγες ημέρες έναν αγαπημένο μου άνθρωπο που εδώ και καιρό παλεύει με την κατάθλιψη. Ξέρω ότι είναι σκληρό ερώτημα. Και ίσως κάποιες φορές να είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε. Γιατί δεν είναι πάντα βοηθητικό να μας χαϊδεύουν τα αυτιά, το πλαίσιο δεν είναι πάντα ιδανικό και οι συνθήκες δεν είναι πάντα με το μέρος μας.

Χρόνος να γίνεις μητέρα. Χρόνος να ερωτευτείς ξανά. Χρόνος να φύγεις από μια σχέση που δεν σου κάνει καλό. Χρόνος να ξεκινήσεις σπουδές στα 40, στα 50 ή στα 70. Χρόνος να μάθεις ισπανικά, να μετακομίσεις στο χωριό, να ξεκινήσεις μια επιχείρηση, να αλλάξεις γνώμη, να αλλάξεις κατεύθυνση ή απλώς να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο μιλάς στον εαυτό σου.

Το πιο όμορφο κεφάλαιο της ζωής μας μπορεί πράγματι να ξεκινά τώρα.

Όχι επειδή είναι Σεπτέμβριος.

Αλλά επειδή είμαστε εδώ. Στο τώρα. Χρόνος ενεστώτας. 

Και αυτό, από μόνο του, είναι μια νίκη.

Stay in your Magic love,

Μάρη