Magic Diaries #33: Μη θεωρείς δεδομένη τη φιλία μου

Κάποτε νόμιζα ότι όταν αγαπάς τους ανθρώπους, είσαι ολοκληρωτικά εκεί. Χωρίς να σκέφτεσαι αν έκανες εσύ πιο πολλά, αν τηλεφώνησες πρώτη, αν βοήθησες περισσότερο, αν ο άλλος θα έκανε το ίδιο για σένα.

Και εξακολουθώ να το πιστεύω.

Απλώς πλέον ξέρω και κάτι άλλο: το να μη μετράς δεν σημαίνει ότι δεν παρατηρείς.

Για πολλά χρόνια «βοηθούσα». Και το βάζω σε εισαγωγικά, διότι ποτέ δεν το αισθανόμουν έτσι. Βοηθούσα όπου μπορούσα, όπως μπορούσα, με τον τρόπο που μπορούσα. Άκουγα, έτρεχα, έβρισκα λύση, έδινα χρόνο, ενέργεια, γνωριμίες, ιδέες, μια δεύτερη γνώμη.

Και τα περισσότερα, τα έκανα πραγματικά χωρίς –να περιμένω– αντάλλαγμα, κάτι το οποίο κάποια στιγμή το μπέρδεψα με το «χωρίς όριο». «Και δεν είναι το ίδιο!» μου κουνάει το δάχτυλο ο ενήλικος εαυτός μου. Ω ναι αγάπη, δεν είναι…

Υπήρξαν άνθρωποι που το κατάλαβαν λάθος

Ή, για να είμαι ακριβής, –όσο κι αν δε με τιμά αυτό που θα πω– που αποφάσισαν να το εκμεταλλευτούν. Να με εκμεταλλευτούν.

Κάποιοι πίστεψαν ότι επειδή είμαι διαθέσιμη, θα είμαι διαθέσιμη πάντα. Ότι επειδή έχω υπάρξει υποστηρικτική, η υποστήριξή μου είναι κάπως… συνδρομητική. Αυτόματο renew. Χωρίς ημερομηνία λήξης. Ε… όχι. Κάποια στιγμή απλώς καταλαβαίνεις ότι έχεις κάθε δικαίωμα να είσαι γενναιόδωρος, ή τελοσπαντων, ο εαυτός σου, χωρίς να είσαι διαθέσιμος προς εκμετάλλευση.

Και συνήθως αυτό το καταλαβαίνεις, όταν βιώνεις στη ζωή σου κάτι πολύ σημαντικό για εσένα (μια απώλεια, μια μετάβαση σε νέα πίστα πχ. μητρότητα, έναν χωρισμό) και πραγματικά αντιλαμβάνεσαι ποιος είναι όντως εκεί γιατί πολύ απλά θέλει και στο δείχνει. Με πράξεις.

Με το να δημιουργήσει χωροχρόνο για να σε ακούσει, να σε αναζητήσει, να σου πει απλά «θα ήθελα να είμαι πιο κοντά σου, αλλά…». ΚΑΙ αυτό το ακούω, ναι. Αλλά να μην είσαι πουθενά και να απαιτείς με τον τρόπο σου αυτόματο renew στην υποστήριξή μου θεωρώντας τη δεδομένη, ή ακόμα χειρότερα το να είμαι εκεί την ώρα που το θες όπως το θες;

Σόρρι, νοτ σόρρι είσαι –πια– μόνη…

Mεταξύ μας, έχω κάνει κι εγώ λάθη.

Έχω υποστηρίξει ανθρώπους που, αν τους ξανασυναντούσα σήμερα, πιθανότατα θα τους έλεγα ένα πολύ ευγενικό «όχι». Έχω δικαιολογήσει συμπεριφορές που δεν άξιζαν δικαιολογία. Έχω μπερδέψει την κατανόηση με την ανοχή (προσοχή εδώ φίλη, παίζει πολύ αυτό). Και, δυστυχώς, έχω δώσει δεύτερες ευκαιρίες σε ανθρώπους που όχι μόνο δεν τις άξιζαν αλλά δεν τις εκτίμησαν κιόλας.

Αλλά εντάξει. Μεγαλώνουμε. Και μαθαίνουμε. Ευ τυ χώς.

Έχεις ακουστά τους «φίλους»-βαμπίρ;

Δεν μιλάω για εκείνους που θα σε πάρουν ένα βράδυ μονότερμα και θα σου πουν τα προβλήματά τους. Αυτό λέγεται φιλία. Ή τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι της.

Μιλάω για εκείνους που εμφανίζονται στη ζωή σου κυρίως όταν χρειάζονται κάτι. Μια γνωριμία. Μια πληροφορία. Μια χάρη. Έναν άνθρωπο να τους ακούσει για τρίτη συνεχόμενη φορά να κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα για το οποίο τους είχες προειδοποιήσει τις δύο προηγούμενες.

Και φυσικά, όταν έρθει η σειρά σου, υπάρχει ένα «μικρό πρόβλημα στο σύστημα»… που θα πει: είναι κάπου στο… πουθενά.

Ειλικρινά, δεν με ενδιαφέρει να αποδείξω ότι κάποιος είναι φίλος-βαμπίρ. Αρκεί που νιώθω πώς αισθάνομαι μετά την επικοινωνία μαζί του. Γιατί αυτό είναι κάτι που άργησα να μάθω: υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι όταν δεν κάνουν απολύτως τίποτα «κακό», σε αφήνουν μονίμως εξαντλημένο. Και υπάρχουν άλλοι που μπορεί να μη σου λύσουν κανένα πρόβλημα, αλλά όταν τους χρειαστείς, είναι εκεί, σαν «ανάσα».

Όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω ότι η αμοιβαιότητα δεν σημαίνει «σου δίνω ακριβώς όσα μου δίνεις». Κάποιες φορές θα κουβαλήσω εγώ περισσότερο. Κάποιες εσύ. Κάποιες θα είμαι εγώ χάλια και θα με μαζέψεις από το πάτωμα και κάποιες άλλες θα είσαι εσύ εκεί και θα έρθω. Αυτό είναι σχέση.

Το «σε θυμάμαι μόνο όταν χρειάζομαι κάτι» είναι άλλο πράγμα.

Η «αγάπη» χωρίς πράξη είναι εύκολη υπόθεση

Προσωπικά, δεν θέλω πια να είμαι «εκεί» για όλους.

Θέλω να είμαι εκεί για αυτούς που με βλέπουν. Που χαίρονται με τη χαρά μου χωρίς να τη συγκρίνουν. Που δεν θυμούνται την ύπαρξή μου μόνο όταν χρειάζονται κάτι. Που μπορούν να μου πουν «δεν μπορώ τώρα» και να το ακούσω. Που μπορούν να ακούσουν κι εκείνοι το δικό μου «δεν μπορώ».

Γιατί η φιλία δεν είναι κεκτημένο «επειδή γνωριζόμαστε είκοσι χρόνια». Είναι κάτι που συνεχίζουμε να επιλέγουμε. Κι εγώ μπορεί να συνεχίσω να δίνω πολλά, γιατί έτσι είμαι, αλλά πλέον ξέρω και κάτι που τότε δεν ήξερα: το ότι έχω πολλή αγάπη να δώσω δεν σημαίνει ότι χρωστάω πρόσβαση σε αυτήν.

Και επομένως, η φιλία μου, δεν είναι δεδομένη.

Και φυσικά, ούτε κι εγώ.