Πόσοι «καλοί» πρέπει να «θυσιαστούν»;

Έχω γνωρίσει αρκετούς ανθρώπους του «εναλλακτικού χώρου». Κάποιους ενδιαφέροντες, άλλους «περιπτώσεις» και κάποιους τρίτους που παρουσιάζονται ως ενδιαφέροντες, είναι περιπτώσεις και… επικίνδυνοι.

Καλώς ή κακώς, τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν σε κάθε χώρο, δεν εγκληματούν όλοι όμως ούτε έχουν την ίδια ευθύνη. Και πότε εγκληματεί κανείς; Όταν εκμεταλλεύεται συνειδητά τον πόνο και την ευαλωτότητα του άλλου κάνοντας εμπόριο ελπίδας ή και φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να τον αφήσει να… «φύγει».

Σε μια εποχή με σοβαρή σύγχυση εννοιών και αξιών, όπου ό,τι δηλώσεις αυτό και είσαι (έχει παραγίνει το κακό), δεν πέφτω από τα σύννεφα (δυστυχώς, για άλλη μια φορά) με τα της επικαιρότητας.

Δεν τον γνώριζα προσωπικά τον Γιώργο Μαζωνάκη, όμως τον απολάμβανα.

Τα κομμάτια του είναι ένα κι ένα, ακομπλεξάριστα και παθιασμένα και η αυθεντικότητα του σπάνια. Όσοι τον ήξεραν καλά παρ’ όλα αυτά, μιλούν για ένα «καλό παιδί» και το ακούω τόσο πολύ αυτό, που σκέφτομαι… σε αυτή τη χώρα πόσοι «καλοί» πρέπει να «θυσιαστούν» για να ξεσκεπαστεί ο «κανόνας» του πως λειτουργεί τι;

Τι; Δε ξέρουμε;

Η φιλοσοφία μου όλα να τα ζήσω και τη φαντασία μου να την εξαντλήσω…