Εγώ μιλάω για δύναμη

«Τώρα χρειάζεται να είναι πιο δυνατή από ποτέ…», «Είσαι δυνατή εσύ, δε σε φοβάμαι!», «Μην τη βλέπεις που τα κλείνει όλα μέσα της, είναι ήρεμη δύναμη, το ‘χει».

Δυστυχώς και χωρίς καμία εξαίρεση τις παραπάνω φράσεις τις έχω και πει και σκεφτεί και μια και δυο και μάλιστα χωρίς να αντιλαμβάνομαι καθόλου το πόσο εκατό τις εκατό λάθος είναι (τουλάχιστον για τη Μάρη στο 2026 και όχι στο 2020).

Γιατί κάποτε θεωρούσα τη δύναμη ως ένα είδος υπεράνθρωπης αντοχής. Σαν την ικανότητα να αντέχεις τα πάντα, να μη λυγίζεις, να μη ζητάς πολλά, να συνεχίζεις. Σήμερα, και αφού “έχει πήξει λίγο” νομίζω πως άλλο δύναμη και άλλο ανοχή. Τόσο απλά.

Δύναμη δεν είναι να μένεις εκεί που πονάς περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, ούτε να σηκώνεις βάρη που ΔΕ σου αναλογούν επειδή «εσύ μπορείς». Και ξέρεις κάτι ακόμη; Καμιά φορά ούτε τα υποστηρικτικά λόγια είναι τόσο “υποστηρικτικά” όσο πιστεύουμε. Γιατί όταν ένας άνθρωπος περνάει κάτι δύσκολο, το «είσαι δυνατή» μπορεί άθελά του να ακούγεται σαν «συνέχισε να αντέχεις».

Ενώ ίσως αυτό που χρειάζεται είναι να μην αντέξει άλλο για λίγο.

Σήμερα, όταν ακούω ότι κάποιος περνάει μια δύσκολη περίοδο, προσπαθώ να μιλάω λιγότερο και να είμαι περισσότερο εκεί. Γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν πάντα ανάγκη από τα σωστά λόγια. Έχουν ανάγκη να μη μείνουν μόνοι με τα δύσκολα.