Οι ταμπέλες που μου φόρεσαν πριν μάθω ποια είμαι

Σήμερα θυμήθηκα την πιο αγαπημένη κολλητή που είχα ποτέ, την Άννα.

Ήμασταν μαζί από το γυμνάσιο σε μια παρέα 6 κοριτσιών συνολικά, την «GOLMAX». Έτσι λεγόταν η «συμμορία», που διαλύθηκε κάπου στα 26-27 μας. Στην Άννα είχα αδυναμία, εντέλει με πάντρεψε κιόλας.

Εγώ ήμουν η “τρελή” της παρέας. Και δεν το λέω για να φλεξάρω, αλλά γιατί ένιωθα αρκετά άβολα όταν η Άννα με αποκαλούσε “Μουρ-Λία”. Ήμουν λοιπόν η Μουρλίτσα της παρέας, η τρελή, η απρόβλεπτη, η “ονειροπαρμένη”. Δεν ξέρω αλήθεια από που πήγαζε αυτό (!).

Θυμάμαι όμως ότι… μια μέρα την είχα πάρει στο σταθερό και το σήκωσε ο αδελφός της. Τότε τον άκουσα να λέει δυνατά «Έλα Άννα, είναι η φίλη σου η… Πυροβο-Λία», οπότε μόλις συνειδητοποίησα ότι είχα κι άλλο παρατσούκλι!

Τότε φυσικά δε γέλασα, αλλά δεν τα έβαψα και μαύρα γιατί και σπίτι μου με θεωρούσαν την… “ιδιαίτερη”, την περίεργη, την γκρινιάρα και σίγουρα όχι την πιο.. έξυπνη. Την ίδια στιγμή, όλοι οι υπόλοιποι θεωρούνταν “διάνοιες”. Να πω για τον πατέρα μου ότι η ίδια τον έβλεπα ως τον φωτεινό παντογνώστη; Ή για την αδερφή μου που είχα βαρεθεί να ακούω από τη μάνα μας να λέει με κάθε ευκαιρία πόσο έξυπνη ήταν;

Τελικά η αδερφή μου έγινε case study που αναφέρω στα workshops μου όταν μιλάω για το «κίνητρο», το «γιατί» μας –έχω πολλούς γνωστούς που κατόρθωσαν να μπουν στο Πολυτεχνείο με 19.600 και αρκετούς που τους πήρε να το τελειώσουν 10 χρόνια ή και καθόλου (ακριβώς διότι τους έλειπε το κίνητρο ή δεν το ήθελαν πραγματικά)-. Αλλά αυτό είναι μία παρένθεση στην ιστορία μας.

Επανέρχομαι στο τηλεφώνημα στην Άννα…

Ξεπέρασα γρήγορα που λες το «Πυροβο-Λία» και χρόνια μετά, στα 44 μου, πέτυχα κάπου την Άννα και με ρώτησε αν με πειράζει που και πάλι με αποκάλεσε έτσι. Ειλικρινά, με αιφνιδίασε η ερώτησή της. Παρόλο που δε με πειράζει πια καθόλου, εκείνη δικαιολογήθηκε ότι τότε όλες με έβλεπαν ως ιδιοφυία, πολύ έξυπνη, διαφορετική. Ούτε αυτό μου λέει κάτι πια (!).

Από τότε, άλλαξα πολλές ταυτότητες και κατάλαβα ότι οι “ταμπέλες” είναι η άμυνα των ανθρώπων απέναντι στις δικές τους ελλείψεις και αδυναμίες.

Για τη μαμά μου, επειδή ήμουν διαφορετική από εκείνη, ήμουν η περίεργη, η γκρινιάρα. Πάντα μου έλεγε να προσέχω να είμαι “καλή” στις φιλίες μου γιατί δε θα με κάνουν παρέα. Μου έλεγε επίσης ότι “πρέπει να έχω πολλές φίλες, επειδή είχε κι εκείνη”. Τελικά τώρα είναι μόνη και εγώ δε μπορώ να τη βοηθήσω σε αυτό.

Εκ των υστέρων σκέφτομαι πως οι φιλίες μου, οι σχέσεις μου και κυρίως η σχέση με τη μητέρα μου ήταν ο λόγος που ξεκίνησα το coaching. Και η ίδια η επαγγελματική μου ενασχόληση με αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι κάποιες σχέσεις δε θα αλλάξουν ποτέ. Και ότι κάποιοι άνθρωποι όντως δε θέλουν να βοηθηθούν και καλύτερα να μην κάνουμε τίποτα απολύτως.

Είναι καλύτερο για εμάς να αφήνουμε τους άλλους στην ησυχία τους, όπως λέει και η Μέλ Ρόμπινς στο βιβλίο της “The Let them theory“. Είναι καλύτερο για το καλό μας να κόβουμε τους δεσμούς και να παίρνουμε εμείς την πρωτοβουλία για ένα… βελούδινο “διαζύγιο” με τη φίλη ή τον σύντροφο που δεν ταιριάζουμε πιά ή ακόμα και με τους γονείς και τα αδέρφια μας.

Αν αυτό είναι καλό για την υγεία μας, τότε το “μακριά κι αγαπημένοι” είναι από τις πιο έξυπνες φράσεις που είπε ο λαός μας (και πλέον την ασπάζομαι και την εφαρμόζω με πάρα πολύ κόσμο!).

Όταν λοιπόν το εφάρμοσα, άνοιξε ο χώρος και ο χρόνος να μπουν νέοι άνθρωποι στη ζωή μου: πελάτες, coachees, φίλοι συνεργάτες και μαντέψτε… για εκείνους δεν ήμουν η περίεργη, η τρελή, αλλά ήταν σα να βρήκαν τη “φυλή” τους κι εγώ τη δική μου. Το αποτέλεσμα; Σταμάτησα να νιώθω αυτό το… “παρακατιανό”, το “needy”, το “alien” και μπορούσα απλά να ΕΙΜΑΙ.

Λία η περίεργη, η Μουρ- Λία, ή Λία – Bee – Biz (όπως αλλιώς με λένε, βάλε όποια λέξη εσύ θες!).