Είναι σοβαρά κακό να μη σαπορτάρεις τις φίλες σου

Όσο περνάει ο καιρός, ο χρόνος γίνεται όλο και πιο πολύτιμος. Υποχρεώσεις, παιδιά, γονείς που μεγαλώνουν, τρεχάματα, ζητήματα υγείας που απαιτούν προσοχή κι εμείς στο επίκεντρο όλων, καμιά φορά χωρίς ανάσα.

Και εννοείται πως η «ανάσα» για τον καθένα και την καθεμία από εμάς είναι κάτι ξεχωριστό. Και εννοείται πως πρέπει να την πάρουμε, γιατί αλλιώς πώς θα τη βγάλουμε καθαρή;! Και για να μην το πηγαίνω γύρω γύρω, καμιά φορά η ανάσα είναι και κουτσομπολιό. Σου σου που λένε και στο χωριό μου. «Φτιάξε καφέ να στα πω». Και ναι, θα το κάνουμε κι αυτό. Όμως να κάνουμε κι άλλα, ε;

The «story»

Πραγματικά απορώ πού βρίσκουν κάποιοι άνθρωποι τον χρόνο να παρακολουθούν τα πάντα. Ποιος χώρισε με ποιον, ποια πήγε πού διακοπές, τι φόρεσε η τάδε, τι δήλωσε η δείνα, ποιο είναι το επόμενο μεγάλο πράγμα στο Instagram. Ενημέρωση πλήρης, ρεπορτάζ κανονικό. Ξέρουν τα νέα πριν από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές.

Και μετά, η κολλητή τους ανεβάζει ότι ξεκίνησε τη δική της επιχείρηση, ότι κυκλοφόρησε το βιβλίο της, ότι έφτιαξε το δικό της site, ότι ξεκινάει κάτι που ονειρευόταν χρόνια. Και δεν μπορούν να πατήσουν ένα ρημάδι like.

Όχι, δεν θα καταρρεύσει η επιχείρηση από την απουσία ενός like. Ούτε μετριέται η φιλία σε καρδούλες και σχόλια. Ας μη γίνουμε –κι εμείς– άνθρωποι που αξιολογούν τις σχέσεις τους με βάση τις αντιδράσεις στα social media. Αλλά μισό λεπτό. Όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που αγαπάμε, που ξέρουμε πόσο κόπιασε για να φτάσει μέχρι εκεί, που έχουμε ακούσει τις αγωνίες του, που έχουμε δει την προσπάθειά του από κοντά, τι ακριβώς μας κοστίζει να δείξουμε ότι είμαστε εκεί;

Και το λέω αυτό και ως δημιουργός και ως επαγγελματίας αλλά και ως άνθρωπος απλός. Απλά.

«Το είδα, μπράβο σου»

Ξέρω τι σημαίνει να φτιάχνεις κάτι δικό σου, να του δίνεις χρόνο, σκέψη, δουλειά, κομμάτια του εαυτού σου. Να προσπαθείς να το κάνεις να μεγαλώσει μέσα σε μια πραγματικότητα που δεν σου χαρίζεται. Να χαίρεσαι με κάτι που κατάφερες και, ταυτόχρονα, να αναρωτιέσαι αν το βλέπει κανείς.

Φυσικά, δεν περιμένω από όλους να διαβάζουν κάθε άρθρο μου ή να αγαπούν ό,τι δημιουργώ. Αλλά εκτιμώ βαθιά εκείνους που, όταν μπορούν, κάνουν μια μικρή κίνηση για να στηρίξουν την προσπάθεια. Ένα share, μια κουβέντα, ένα «το είδα, μπράβο σου». Κάτι που να λέει: σε βλέπω.

Και για να σε προλάβω, δε λέω ότι χρειάζεται να μετατρέψουμε τη φιλία σε δουλειά δημοσίων σχέσεων, ή να χειροκροτάμε υποχρεωτικά κάθε επιλογή. Χρειάζεται, όμως, να αναγνωρίζουμε πότε μια μικρή δική μας κίνηση μπορεί να έχει πραγματική αξία για κάποιον άλλο.

Η στήριξη δεν είναι μόνο το like

Είναι να συστήσεις τη φίλη σου σε έναν άνθρωπο που μπορεί να χρειάζεται τις υπηρεσίες της. Να προτείνεις το βιβλίο της όταν κάποιος ψάχνει τι να διαβάσει. Να μιλήσεις για τη δουλειά της χωρίς να χρειάζεται να σε παρακαλέσει. Να της στείλεις ένα μήνυμα όταν βλέπεις ότι κάτι που έκανε πήγε καλά. Να τη ρωτήσεις πώς πάει αυτό που ξεκίνησε και να περιμένεις στ’ αλήθεια την απάντηση.

Είναι να μη θυμάσαι την ύπαρξή της μόνο όταν έχεις εσύ κάτι να ζητήσεις.

Όσο τα χρόνια περνούν επιβεβαιώνεται διαρκώς μέσα μου το εξής: οι σχέσεις δεν αποδεικνύονται μόνο στις δύσκολες στιγμές, αλλά κυρίως στον τρόπο που στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά. Όταν ο άλλος τολμάει, εκτίθεται, διεκδικεί χώρο, δοκιμάζει κάτι καινούργιο. Όταν δεν μας χρειάζεται απαραίτητα, αλλά θα μπορούσαμε να είμαστε μέρος της χαράς του.

Επομένως, για μένα, ναι, είναι σοβαρά κακό να μη σαπορτάρεις τις φίλες σου (και λόγος για να λήξει μια φιλία, επίσης).

Την επόμενη φορά που θα πιάσεις τον εαυτό σου να χαζεύει για είκοσι λεπτά τι κάνουν άνθρωποι που δεν γνωρίζεις καν προσωπικά (αν θες με ακους), σκέψου μήπως αξίζει να διαθέσεις μισό από αυτόν τον χρόνο σε έναν άνθρωπο που γνωρίζεις, αγαπάς και θέλεις να δεις να προχωράει.

Στείλε το μήνυμα. Κάνε το share. Πες το μπράβο.

Δεν κοστίζει. Μπορεί όμως να κάνει κάποιον να νιώσει ότι δεν προσπαθεί μόνος του.

Και, μεταξύ μας, αυτό αξίζει πολύ περισσότερο από το να ξέρεις ποιος χώρισε με ποιον χθες το βράδυ.