«Κι αν το μάθουν στη δουλειά;»

Πόσο εύκολο είναι να πει κάποιος στον χώρο εργασίας του «δεν είμαι καλά», όταν αυτό που τον δυσκολεύει αφορά την ψυχική του υγεία;

Στην εβδομαδιαία μας συνάντηση με την ομάδα, η συζήτηση κάποια στιγμή πήγε στο εργασιακό περιβάλλον και σε ένα δύσκολο δίλημμα: Μοιράζεσαι στη δουλειά κάτι που αφορά την ψυχική σου υγεία ή επιλέγεις να το κρατήσεις για εσένα;

Μέσα από τη συζήτηση προέκυψε ένα ερώτημα που, νομίζω, αφορά πολύ περισσότερους ανθρώπους από όσους συμμετείχαν στη συνάντηση: Κι αν το μάθουν;

Το “διαφορετικό” της ψυχικής υγείας

Αν κάποιος είχε ημικρανίες ή έναν έντονο πόνο στη μέση, θα δίσταζε να το επικοινωνήσει στη δουλειά του; Τι αλλάζει, αλήθεια, όταν αυτό που αντιμετωπίζει αφορά την ψυχική του υγεία;

Όταν το «δεν είμαι καλά» αφορά την κατάθλιψη, ο φόβος αποκτά άλλη βαρύτητα. «Θα συνεχίσουν να με εμπιστεύονται; Μήπως αρχίσουν να αμφιβάλλουν για το αν μπορώ να ανταποκριθώ; Μπορεί αυτό να επηρεάσει την εξέλιξή μου;».

Στον χώρο εργασίας ο φόβος δεν αφορά μόνο το ποιος θα το μάθει, αλλά κυρίως τι μπορεί να αλλάξει αν το μάθει. Δημιουργείται η σκέψη ότι, αν το μάθουν, μπορεί να αρχίσουν να βλέπουν πρώτα τη διάγνωση και μετά τον άνθρωπο. Ότι μια πληροφορία για την ψυχική του υγεία μπορεί να επισκιάσει όλα όσα μέχρι εκείνη τη στιγμή γνώριζαν για εκείνον: τον επαγγελματία, τον συνάδελφο, τον άνθρωπο που είχαν απέναντί τους.

Το αν θα μιλήσει κάποιος για την ψυχική του υγεία στη δουλειά και πόσα θα επιλέξει να μοιραστεί εξαρτάται από τις συνθήκες. Ακόμη όμως και όταν χρειάζεται να υπάρξει κάποια ενημέρωση, δεν παύει να υπάρχει το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα.

Άλλο το “επιλέγω να μη σου το πω” και άλλο το “φοβάμαι να το μάθεις”

Σε αυτό το σημείο το ερώτημα γίνεται πιο προσωπικό, καθώς ο φόβος για το πώς μπορεί να μας δουν οι άλλοι συνδέεται κάποιες φορές με τον τρόπο που βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας.

Γιατί, όταν πρόκειται για εσένα, φοβάσαι ότι η κατάθλιψη μπορεί να κάνει τους άλλους να ξεχάσουν όλα τα υπόλοιπα κομμάτια σου;

Εδώ αρχίζει το στίγμα. Όταν μια διάγνωση γίνεται πιο σημαντική από όλα τα υπόλοιπα στοιχεία ενός ανθρώπου. Μερικές φορές όσα φοβόμαστε ότι θα σκεφτούν οι άλλοι αρχίζουμε, χωρίς να το καταλάβουμε, να τα πιστεύουμε κι εμείς για τον εαυτό μας.

Το στίγμα αρχίζει να υποχωρεί όταν η κατάθλιψη σταματάει να είναι το πρώτο πράγμα που βλέπουμε σε έναν άνθρωπο. Όταν πίσω από τη διάγνωση εξακολουθούμε να βλέπουμε όλα όσα ήταν, όλα όσα είναι και όλα όσα μπορεί ακόμη να γίνει.

Αν κάποια στιγμή βρεθείς εσύ να αναρωτιέσαι “κι αν το μάθουν;” μην αφήσεις τον φόβο για το βλέμμα των άλλων να αλλάξει το δικό σου βλέμμα απέναντι στον εαυτό σου.

Αυτό που περνάς είναι μέρος της ιστορίας σου.

Δεν είναι ολόκληρη η ιστορία σου.