Το «μην αλλάξεις ποτέ» είναι ίσως η πιο άστοχη ευχή ever

Πριν από λίγες ημέρες, μια καλή μου φίλη μου έστειλε στο Instagram μια εικόνα που έγραφε: «Never change». Μόνο που το «never change» ήταν διαγραμμένο και από κάτω υπήρχε μια πολύ καλύτερη προτροπή: «Κράτα την ελευθερία να εκπλήσσεις τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι σε έχουν καταλάβει».

Το διάβασα δύο φορές. Και σκέφτηκα πόσο πολύ με ενοχλεί τελικά αυτή η ευχή που λέμε τόσο εύκολα ο ένας στον άλλον: «Μην αλλάξεις ποτέ». Συγγνώμη… γιατί;

Γιατί να ευχηθείς σε έναν άνθρωπο να παραμείνει ίδιος; Να συνεχίσει να σκέφτεται, να αισθάνεται, να αντιδρά και να ζει όπως ακριβώς σήμερα; Πότε αποφασίσαμε ότι η στασιμότητα είναι κομπλιμέντο;

Καταλαβαίνω την καλή πρόθεση. Συνήθως θέλουμε να πούμε «μη χάσεις την καλοσύνη σου», «μην προδώσεις τις αξίες σου», «μείνε αυτός ο υπέροχος άνθρωπος που γνώρισα». Μόνο που υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να διατηρείς την αυθεντικότητά σου και στο να παραμένεις πιστός σε μια παλιά εκδοχή του εαυτού σου.

Δεν είμαι υποχρεωμένη να είμαι αυτή που γνώρισες

Θυμάμαι μια γυναίκα που είχα συναντήσει πριν καιρό σε ένα μου σεμινάριο. Μου περιέγραφε πόσο είχε αλλάξει τα τελευταία χρόνια και πόσο ενοχλούσε αυτό τους γύρω της. «Παλιά δεν ήσουν έτσι», της έλεγαν. «Έχεις γίνει απότομη». «Δεν σε αναγνωρίζουμε».

Τι είχε συμβεί στην πραγματικότητα; Είχε αρχίσει να λέει όχι. Να διεκδικεί τον χρόνο και τον χώρο της. Να μη θεωρεί αυτονόητο ότι πρέπει να εξυπηρετεί τους πάντες. Να μη ζητά συγγνώμη κάθε φορά που είχε διαφορετική άποψη.

Και ξαφνικά, η εξέλιξή της είχε γίνει πρόβλημα.

Δεν είναι ενδιαφέρον; Όσο αλλάζουμε προς μια κατεύθυνση που βολεύει τους άλλους, μας χειροκροτούν. Όταν όμως η αλλαγή μας ανατρέπει τις ισορροπίες στις οποίες είχαν συνηθίσει, αρχίζουν οι παρατηρήσεις.

«Δεν είσαι όπως παλιά». Ευτυχώς, θα έλεγα εγώ.

Το να αλλάζεις δεν σημαίνει ότι χάνεις τον εαυτό σου

Μεγαλώνουμε. Ερωτευόμαστε, απογοητευόμαστε, γινόμαστε γονείς ή επιλέγουμε να μη γίνουμε. Χάνουμε ανθρώπους, αλλάζουμε δουλειές, ξαναφτιάχνουμε τη ζωή μας. Κάποιες φορές αναθεωρούμε όσα υπερασπιζόμασταν με πάθος πριν από πέντε χρόνια.

Και πολύ καλά κάνουμε.

Δεν θεωρώ την αλλαγή αυτομάτως πρόοδο. Μπορεί να αλλάξουμε και προς κατευθύνσεις που τελικά δεν μας κάνουν καλό. Αλλά θέλω να έχω το δικαίωμα να δοκιμάζω, να κάνω λάθος, να επαναπροσδιορίζομαι. Να μη χρειάζεται να απολογούμαι επειδή δεν χωράω πια στην εικόνα που κάποιος έχει σχηματίσει για μένα.

Γιατί, μεταξύ μας, μερικές φορές το «μην αλλάξεις ποτέ» σημαίνει απλώς «μην αλλάξεις τόσο ώστε να χρειαστεί να αλλάξω κι εγώ τον τρόπο που σου φέρομαι».

Και αυτό δεν είναι ευχή. Είναι απαίτηση, έστω και καλοπροαίρετη.

Εύχομαι να μη σταματήσεις ποτέ να γίνεσαι

Αν θέλεις λοιπόν να ευχηθείς κάτι σε έναν αγαπημένο σου άνθρωπο, ευχήσου του να παραμείνει ελεύθερος. Να έχει το θάρρος να αμφισβητεί ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό. Να κρατάει όσα αγαπά πάνω του και να αποχωρίζεται όσα δεν τον εκφράζουν πια.

Να μη φοβάται να εκπλήξει τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι τον έχουν αποκωδικοποιήσει.

Και κυρίως, να μη χρειαστεί ποτέ να μικρύνει την εξέλιξή του για να χωρέσει στις προσδοκίες τους.

Μην εύχεσαι σε κάποιον να μην αλλάξει ποτέ. Ευχήσου να μη χάσει ποτέ την ελευθερία να αλλάζει. Και το κυριότερο, ευχήσου το ίδιο και στον εαυτό σου. Γιατί, καμιά φορά, ο άνθρωπος που δυσκολεύεται περισσότερο να αποδεχτεί ότι αλλάζεις είσαι εσύ η ίδια.