Ο χρόνος δεν είναι πια αυτό που νόμιζα

Υπάρχουν κάποια πράγματα που χρειάζεται να -σου- συμβούν για να καταλάβεις πραγματικά τι σημαίνει χρόνος. Όχι σαν έννοια. Σαν νόμισμα.

Για χρόνια, ο κανόνας ήταν ότι «έχω άπλετο» και έτσι λειτουργούσα. Τον σκόρπιζα σε ανθρώπους, κουβέντες, εξηγήσεις, υποχρεώσεις που δεν ήθελα, «δεν πειράζει» και τα λοιπά. Αυτό, στα μάτια των άλλων με έκανε να μοιάζω κάπως πιο φευγάτη απ’ ότι είμαι, στην πραγματικότητα όμως ο χρόνος μου κι εγώ αναλωνόμασταν…

Σε εκείνη την κουβέντα που δεν τελειώνει ποτέ. Στο «να σου πω τι έγινε» που κρατάει μιάμιση ώρα. Στο να εξηγώ ξανά και ξανά κάτι που μέσα μου έχω ήδη καταλάβει. Εκεί, ο χρόνος γίνεται λάστιχο.

Στα ουσιαστικά όμως, περνάει νεράκι.

Ξέρεις ακριβώς για ποιο πράγματα μιλάω.

Μια αγκαλιά. Ένα απόγευμα με έναν άνθρωπο που αγαπάς. Μια στιγμή που θα ήθελες, αν μπορούσες, να πατήσεις pause. Ένα παιδί που μεγαλώνει ενώ εσύ ακόμη προσπαθείς να καταλάβεις πότε πέρασε ο καιρός.

Αν με ρωτάς, δεν θέλω πια να έχω απλώς «χρόνο». Θέλω να ξέρω πού τον δίνω. Σε ποιους. Και να το εκτιμούν. Σε τι. Και να παίρνω πίσω. Σε ποια εκδοχή της ζωής μου. Και να αξίζει. Φυσικά και αξίζει.

Και ναι, ίσως αυτό να με έχει κάνει πιο επιλεκτική και λιγότερο διαθέσιμη. Δεν μετανιώνω.

Μου αρέσει πολύ αυτό που γίνομαι.

Και, για πρώτη φορά, δεν νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ γι’ αυτό.